RvS herroept eigen uitspraak na bewijs tijdige griffierechtbetaling
ECLI:NL:RVS:2026:4758, Raad van State, 14-08-2026, BRS.26.001033
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 26 januari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Appellant in een vreemdelingenzaak zag zijn hoger beroep niet-ontvankelijk verklaard wegens vermeende niet-betaling van griffierecht. Referent had het griffierecht wél tijdig betaald, maar vergat naam en zaaknummer te vermelden in de betaalopdracht. Na intern onderzoek en overlegging van bankafschrift trok de Afdeling haar eerdere uitspraak ambtshalve in.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De doorslaggevende reden voor het herroepen van de eerdere niet-ontvankelijkverklaring is dat appellant met een bankafschrift aannemelijk heeft gemaakt dat het griffierecht wél tijdig was betaald, maar door ontbrekende vermelding van naam en zaaknummer niet aan de zaak kon worden gekoppeld.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een procesrechtelijk herstel in een individuele vreemdelingenzaak zonder inhoudelijke rechtsvraag; de ambtshalve vervallensverklaring is uitzonderlijk maar stelt geen nieuwe algemene rechtsregel.
Belangrijkste punten
- 1Afdeling verklaart ambtshalve haar eigen eerdere uitspraak van 24 juni 2026 vervallen wegens onjuiste niet-ontvankelijkverklaring
- 2Betalingsfout lag bij referent (ontbrekende naam/zaaknummer in betaalopdracht), niet bij appellant zelf
- 3Bankafschrift volstaat als bewijs van tijdige betaling van griffierecht
- 4Hoger beroep inhoudelijk ongegrond: geen vragen van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of Unierechtelijke uitleg (art. 91 lid 2 Vw 2000)
- 5Geen proceskostenveroordeling; uitspraak rechtbank bevestigd
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert dat de Afdeling bereid is ambtshalve een eigen uitspraak te vervallen te verklaren indien achteraf blijkt dat een niet-ontvankelijkverklaring op onjuiste feitelijke grondslag berustte. Dit bevestigt de correctiemogelijkheid bij administratieve verwerkingsfouten in griffierechtbetalingen.
Praktische impact
Partijen en hun vertegenwoordigers dienen bij betaling van griffierecht altijd naam van de appellant én het zaaknummer te vermelden; ontbreekt dit, dan riskeert men een niet-ontvankelijkverklaring ondanks tijdige betaling.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken kan een procedurele vergissing bij de betaling van griffierecht ingrijpende gevolgen hebben voor de toegang tot de rechter; deze uitspraak biedt enige bescherming mits de betaling achteraf aantoonbaar is.
Samenvatting
In deze vreemdelingrechtelijke procedure had de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op 24 juni 2026 het hoger beroep van appellant niet-ontvankelijk verklaard. De reden was dat het griffierecht niet tijdig leek te zijn betaald en appellant niet had gereageerd op het verzoek om toelichting. Na die uitspraak meldde referent telefonisch dat hij het griffierecht namens appellant wél tijdig had voldaan. Bij intern onderzoek bleek dat referent in zijn betaalopdracht naam noch zaaknummer had vermeld, waardoor de Afdeling de betaling niet aan de zaak had kunnen koppelen. Appellant legde een bankafschrift over waaruit de tijdige betaling bleek. De Afdeling oordeelde dat daarmee aannemelijk was gemaakt dat het griffierecht tijdig was betaald en dat het hoger beroep ten onrechte niet-ontvankelijk was verklaard. In dit specifieke geval zag de Afdeling aanleiding om de uitspraak van 24 juni 2026 ambtshalve vervallen te verklaren en opnieuw uitspraak te doen. Inhoudelijk leidde het hoger beroep niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De Afdeling paste de zogeheten verkorte afdoening toe op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000: het hogerberoepschrift stelde geen vragen die in het belang van rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moesten worden, en riep evenmin vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht. Het hoger beroep werd ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraak van de rechtbank werd bevestigd. Een proceskostenveroordeling bleef achterwege. De praktische les van deze uitspraak is dat betalers van griffierecht altijd de naam van de appellant én het zaaknummer moeten vermelden, op straffe van een niet-ontvankelijkverklaring wegens vermeende niet-betaling.