Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond wegens ontbreken rechtsvragen
ECLI:NL:RVS:2026:4757, Raad van State, 14-08-2026, BRS.26.000168
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 16 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Kern van de zaak
Een vreemdeling (appellant), bijgestaan door mr. D.W.M. van Erp, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingenrechtelijke zaak. De exacte inhoud van het onderliggende geschil is niet uit de uitspraak kenbaar, maar het betreft een beslissing van de minister op grond van de Vreemdelingenwet 2000.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. Doorslaggevend is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden (artikel 91 lid 2 Vw 2000), en bovendien een zelfstandig draagkrachtig oordeel van de rechtbank onbestreden is gelaten.
Impactscore
LaagHet betreft een routinematige toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de uitkomst is zaakspecifiek en stelt geen nieuwe normen.
Belangrijkste punten
- 1Toepassing van de verkorte afdoening ex artikel 91 lid 2 Vw 2000: geen nadere motivering vereist bij ontbreken van relevante rechtsvragen
- 2Appellant heeft een zelfstandig dragend oordeel van de rechtbank niet met een grief bestreden, hetgeen het hoger beroep reeds doet falen
- 3Geen Unierechtelijke vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht (conform HvJ EU 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24)
- 4De minister wordt niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten
- 5Uitspraak gedaan door enkelvoudige kamer van de Afdeling bestuursrechtspraak
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande praktijk van verkorte afdoening in vreemdelingenzaken op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 en past het recente HvJ EU-arrest Remling toe als maatstaf voor de afwezigheid van Unierechtelijke vragen. Er worden geen nieuwe rechtsregels gesteld.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de beslissing van de minister onherroepelijk wordt zonder inhoudelijke herbeoordeling in hoger beroep. Proceskosten worden niet vergoed aan appellant.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken onderstreept deze uitspraak dat een onbestreden zelfstandig draagkrachtig oordeel van de rechtbank het hoger beroep reeds kansloos maakt, ongeacht overige grieven.
Samenvatting
In deze vreemdelingenrechtelijke procedure stelde een appellant hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank. De onderliggende zaak betreft een beslissing van de minister in het kader van de Vreemdelingenwet 2000, maar de inhoudelijke details van dat geschil blijken niet uit de uitspraak zelf. De Afdeling beoordeelde het hoger beroep aan de hand van artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000, dat voorziet in een verkorte afdoening wanneer het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat hieraan was voldaan om twee zelfstandige redenen. Ten eerste had appellant een zelfstandig dragend oordeel van de rechtbank niet met een grief bestreden, terwijl dit oordeel de uitspraak van de rechtbank op zichzelf al kon dragen. Dit gegeven alleen al maakt het hoger beroep kansloos. Ten tweede riep het hogerberoepschrift geen vragen op over de uitleg of geldigheid van bepalingen van Unierecht, conform de maatstaf die het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). Op grond van deze overwegingen verklaarde de Afdeling het hoger beroep ongegrond en bevestigde zij de aangevallen uitspraak van de rechtbank, zonder nadere inhoudelijke motivering. De minister werd niet veroordeeld tot vergoeding van proceskosten. De uitspraak is een standaardtoepassing van de wettelijke verkortemechanisme in het vreemdelingenrecht en heeft geen zelfstandige precedentwerking buiten de individuele zaak.