Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door Raad van State
ECLI:NL:RVS:2026:4651, Raad van State, 11-08-2026, BRS.26.003311
Kern van de zaak
Appellant (vertegenwoordigd door mr. I. Özkara) stelde hoger beroep in bij de Raad van State in een vreemdelingenzaak tegen een beslissing van de minister. De rechtbank had het beroep eerder ongegrond verklaard, waarna appellant in hoger beroep ging.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank is bevestigd. De Afdeling paste de verkorte motiveringsplicht van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe, omdat het hogerberoepschrift geen rechtseenheids-, rechtsontwikkelings- of rechtsbeschermingsvragen opriep die nadere beantwoording vereisten.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige toepassing van de verkorte motiveringsregel in vreemdelingenzaken zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen. De zaak heeft uitsluitend betekenis voor de direct betrokken partij.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling neemt de motivering van de rechtbank (overwegingen 3.2 en 3.3) integraal over zonder aanvullende motivering.
- 2Toepassing van artikel 91 lid 2 Vw 2000: vereenvoudigde afdoening zonder uitgebreide motivering is toegestaan.
- 3Verwijzing naar eerdere RvS-uitspraak van 13 mei 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:284) als aanvullende grondslag.
- 4Geen Unierechtelijke vragen over uitleg of geldigheid van EU-recht, conform het Hof van Justitie-arrest Remling (24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden aan appellant.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de verkorte motiveringsregel in vreemdelingenzaken (art. 91 lid 2 Vw 2000) en sluit aan bij vaste jurisprudentie van de Afdeling, zonder nieuwe rechtsvragen te stellen. De verwijzing naar het Remling-arrest verduidelijkt dat ook de Unierechtelijke drempel voor volledige motivering niet was bereikt.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de oorspronkelijke beslissing van de minister onherroepelijk wordt bevestigd. Er vindt geen verdere toetsing plaats en er wordt geen proceskostenvergoeding toegekend.
Onderwerp-impact
In vreemdelingenzaken bevestigt deze uitspraak dat de verkorte afdoeningsprocedure van art. 91 lid 2 Vw 2000 ook bij hoger beroep tegen beslissingen van de minister onverkort van toepassing is, mits geen relevante rechts- of EU-rechtsvragen worden opgeworpen.
Samenvatting
In deze vreemdelingenzaak stelde appellant hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State nadat de rechtbank zijn beroep eerder had verworpen. De Afdeling, zetelend als enkelvoudige kamer onder leiding van mr. V.V. Essenburg, oordeelde op 11 augustus 2026 dat het hoger beroep ongegrond is en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Afdeling nam de motivering van de rechtbank uit overwegingen 3.2 en 3.3 integraal over en verwees daarnaast naar haar eigen eerdere uitspraak van 13 mei 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:284). Een nadere uitgebreide motivering bleef achterwege op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikellid maakt het mogelijk om in vreemdelingenzaken volstaan met een verkorte motivering wanneer het hogerberoepschrift geen vragen oproept die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Bovendien beoordeelde de Afdeling of het hogerberoepschrift vragen opriep over de uitleg of geldigheid van Unierecht, waarvoor zij aansloot bij de door het Hof van Justitie in het arrest Remling (24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24) geformuleerde criteria. Ook aan die drempel werd niet voldaan, zodat een volledige motivering op Unierechtelijke gronden evenmin vereist was. De beslissing heeft uitsluitend gevolgen voor de direct betrokken appellant: de oorspronkelijke ministeriële beslissing staat onherroepelijk vast. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak is inhoudelijk niet richtinggevend en betreft een standaard toepassing van vaste jurisprudentie in het vreemdelingenrecht.