Uitzetting vreemdelingen geschorst tot hoger beroep beslist

Samenvatting

In deze zaak verzochten vreemdelingen de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State om een voorlopige voorziening, inhoudende dat zij niet zouden worden uitgezet voordat op hun hoger beroep zou zijn beslist, en dat zij gedurende die periode opvang en verstrekkingen zouden ontvangen. Het hoger beroep was ingesteld tegen een beslissing van de minister van Asiel en Migratie. De voorzieningenrechter heeft het verzoek toegewezen. Onder verwijzing naar de vaste lijn van de Afdeling (uitspraak van 20 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:457) heeft de voorzieningenrechter geoordeeld dat gelet op hetgeen door verzoekers is aangevoerd, een voorlopige voorziening op zijn plaats is. Concreet betekent dit dat uitzetting van verzoekers is geschorst totdat de Afdeling in de hoger beroepsprocedure een inhoudelijk oordeel heeft geveld. Darnaast is de minister van Asiel en Migratie veroordeeld tot vergoeding van de proceskosten, begroot op € 934,00, volledig toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. De uitspraak is strikt procedureel van aard. Er worden geen inhoudelijke standpunten ingenomen over de asiel- of verblijfsrechtelijke positie van verzoekers; die beoordeling is voorbehouden aan de behandeling van het hoger beroep zelf. De uitspraak past binnen een vaste praktijk waarbij de voorzieningenrechter bij dreigende uitzetting vóór de inhoudelijke beoordeling in hoger beroep een schorsende voorziening treft om onomkeerbare gevolgen te voorkomen. De juridische en maatschappelijke impact van deze individuele tussenbeslissing is daarmee beperkt.