Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond, voorlopige voorziening afgewezen

Samenvatting

Deze uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State dateert van 3 augustus 2026 en betreft een vreemdelingenrechtelijke zaak. Een vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank en verzocht tegelijkertijd om een voorlopige voorziening. De inhoud van het onderliggende geschil — zoals de aard van het bestreden besluit van de minister — is uit de gepubliceerde uitspraak niet te achterhalen, omdat de volledige tekst van de rechtbankuitspraak niet is opgenomen. De juridische vraag in hoger beroep was of de rechtbank terecht tot haar oordeel is gekomen. De voorzieningenrechter beantwoordt die vraag bevestigend. Op grond van artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 kan de Afdeling volstaan met een verkorte motivering indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. Aan die drempel is in dit geval niet voldaan. Evenmin riep het hogerberoepschrift vragen op over de uitleg of geldigheid van Unierecht, waarvoor de voorzieningenrechter verwijst naar het recente arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026 in de zaak Remling (ECLI:EU:C:2026:243). Op grond van deze overwegingen wordt het hoger beroep ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank bevestigd. Als logisch gevolg daarvan wordt ook het verzoek om een voorlopige voorziening afgewezen. De minister wordt niet veroordeeld in de proceskosten. De uitspraak is een standaardtoepassing van de verkorte afdoeningsprocedure in het vreemdelingenrecht en heeft geen zelfstandige precedentwerking.