Hoger beroep Dublinclaim Slovenië ongegrond verklaard

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroep ingesteld door een vreemdeling (appellant) tegen een uitspraak van de rechtbank over een Dublinclaim, in het bijzonder de toegang tot opvangvoorzieningen en de toepassing van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Slovenië. De advocaat van appellant, mr. P.H. Hillen, voerde het hoger beroep voor de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling heeft het hoger beroep ongegrond verklaard zonder inhoudelijke motivering, gebruikmakend van de verkorte afdoeningsprocedure die is neergelegd in artikel 91, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikellid bepaalt dat een uitspraak niet nader gemotiveerd hoeft te worden indien het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoording behoeven. De Afdeling stelt vast dat de centrale rechtsvraag in deze zaak — over de toegang tot opvangvoorzieningen voor Dublinclaimanten en het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor Slovenië — reeds één dag eerder was beantwoord in de uitspraak van 29 juli 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:4375). Daarmee ontbreekt de noodzaak tot een nieuwe inhoudelijke beoordeling. Bovendien bevat het hogerberoepschrift geen vragen over de uitleg of geldigheid van Unierechtelijke bepalingen, in overeenstemming met de maatstaf die het Hof van Justitie heeft geformuleerd in het arrest Remling van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243). De uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, de minister hoeft geen proceskosten te vergoeden en de zaak is enkelvoudig afgedaan. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwerking, maar bevestigt de bestendige lijn van de Afdeling inzake het interstatelijk vertrouwensbeginsel voor Slovenië in Dublinclaimprocedures.