Nederland niet verantwoordelijk voor asielaanvraag gezin ondanks familielid

Samenvatting

In deze zaak stond de vraag centraal of Nederland verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van een vrouw en haar drie minderjarige kinderen, of dat die verantwoordelijkheid op grond van de Dublinverordening bij Spanje ligt. De minister had de aanvraag niet in behandeling genomen omdat Spanje als verantwoordelijke lidstaat was aangewezen. Appellante betwistte dit en beriep zich op artikel 9 en artikel 20 lid 3 van de Dublinverordening, stellende dat haar echtgenoot — en vader van twee van haar kinderen — in Nederland verblijft en dat dit Nederland verantwoordelijk maakt. De Raad van State bevestigt het oordeel van de rechtbank dat artikel 9 van de Dublinverordening in dit geval niet van toepassing is. Die bepaling vereist namelijk dat het gezinslid in de verzoekende lidstaat verblijft op grond van internationale bescherming in de zin van de Kwalificatierichtlijn. De echtgenoot verblijft echter in Nederland op basis van nareis krachtens de Gezinsherenigingsrichtlijn, niet op grond van een eigen internationale beschermingsstatus. Dit onderscheid is beslissend: nareis verleent weliswaar een afgeleid verblijfsrecht in het kader van gezinshereniging, maar kwalificeert juridisch niet als internationale bescherming in de zin van de relevante Unierechtelijke definitie. De eerste grief van appellante faalt daarmee. Ten aanzien van artikel 20 lid 3 van de Dublinverordening — waarbij appellante zich beriep op het HvJ-arrest M.A. van 20 januari 2019 — is de beschikbare uitspraaktekst onvolledig, waardoor een definitief oordeel over dat onderdeel niet kan worden gereconstrueerd. Op grond van het beschikbare deel bevestigt de uitspraak een strikte uitleg van Dublin-verantwoordelijkheidscriteria en onderstreept zij het belang van de precieze verblijfsgrondslag van familieleden bij de toepassing van de Dublinverordening.