Raad van State: geen bedenktijd mensenhandel bij Dublin-terugkeer

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of een asielzoekster uit Zuid-Afrika, die in Nederland in grensdetentie was geplaatst in het kader van een Dublinoverdracht aan Spanje, recht had op een bedenktijd van 30 dagen wegens mogelijke mensenhandel. Betrokkene had tijdens haar aanmeldgehoor verklaard dat zij achteraf vreesde dat de predikant die haar naar Spanje had gebracht, haar mogelijk wilde inzetten voor seksuele uitbuiting of drugshandel. De rechtbank Den Haag (zittingsplaats Amsterdam) oordeelde dat dit voldoende was als 'geringste aanwijzing' voor mensenhandel in de zin van paragraaf B8/3.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000, en dat de minister ten onrechte had nagelaten die bedenktijd aan te bieden. De rechtbank verklaarde de voortduring van de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig vanaf 15 februari 2026 en kende schadevergoeding toe. De minister stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling draait het oordeel van de rechtbank terug. Zij stelt vast dat de verklaring van betrokkene niet meer inhoudt dan een eigen, achteraf gerezen vermoeden, zonder objectieve indicatoren die op mensenhandel wijzen. Dit is onvoldoende om de beleidsdrempel van de 'geringste aanwijzing' te bereiken die de Koninklijke Marechaussee verplicht bedenktijd aan te bieden. Nu de vrijheidsontnemende maatregel daarmee rechtmatig was, vervalt ook de grondslag voor schadevergoeding. De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond, vernietigt de uitspraak van de rechtbank, verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De uitspraak is van praktisch belang voor de signalering van mensenhandel in Dublinprocedures: zij maakt duidelijk dat louter subjectieve vermoedens van de vreemdeling zelf – hoe begrijpelijk ook – niet volstaan om de beschermende bedenktijdregeling te activeren.