Schadefonds-uitkering afgewezen wegens onvoldoende objectief bewijs geweldsmisdrijf
ECLI:NL:RVS:2026:408, Raad van State, 13-01-2026, 202408084/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 17 januari 2024 heeft de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven een aanvraag van [appellante] om een uitkering uit het schadefonds geweldsmisdrijven (schadefonds) afgewezen. Bij besluit van 31 mei 2024 heeft de CSG het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Een aanvrager van een uitkering uit het schadefonds moet met voldoende objectieve aanwijzingen aannemelijk maken dat hij slachtoffer is van een tegen hem opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. Als geen aangifte is gedaan en er geen strafrechtelijk onderzoek heeft plaatsgevonden, moet de aanvrager met voldoende objectieve aanwijzingen komen om een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf aannemelijk te maken. De rechtbank heeft geoordeeld dat met de overgelegde stukken niet aannemelijk is gemaakt dat [appellante] slachtoffer is geworden van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf, omdat deze stukken onvoldoende objectieve aanwijzingen bevatten.
Kern van de zaak
Een vrouw vroeg een uitkering aan bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven na naar eigen zeggen slachtoffer te zijn geworden van een opzettelijk geweldsmisdrijf. Zonder aangifte of strafrechtelijk onderzoek beschikte zij alleen over haar eigen verklaring en overige stukken. De CSG wees de aanvraag af omdat objectieve aanwijzingen ontbraken.
Beslissing van de rechter
De Raad van State bevestigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het hoger beroep ongegrond. Doorslaggevend is dat de overgelegde stukken onvoldoende objectieve aanwijzingen bevatten om aannemelijk te maken dat sprake was van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf, en dat een eigen verklaring van het slachtoffer daarvoor op zichzelf onvoldoende is.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevestigt bestaande rechtspraak van de Afdeling en stelt geen nieuwe rechtsregels; de praktische betekenis is beperkt tot toepassingen van de bekende bewijsstandaard bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven.
Belangrijkste punten
- 1Een aanvrager moet met voldoende objectieve aanwijzingen aannemelijk maken dat hij slachtoffer is van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf.
- 2Bij afwezigheid van aangifte en strafrechtelijk onderzoek geldt een verzwaarde bewijslast voor de aanvrager.
- 3Een eigen verklaring van het slachtoffer is op zichzelf onvoldoende om aannemelijkheid vast te stellen.
- 4De opmerking van de CSG dat zij de aanvrager niet ongeloofwaardig vindt, houdt geen erkenning in van het geweldsmisdrijf.
- 5De Afdeling passeert een processueel gebrek (rechtbank ging niet in op een betoog) omdat het hoger beroepsgrond inhoudelijk niet kan slagen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn in de rechtspraak van de Afdeling dat bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven objectieve aanwijzingen vereist zijn naast de verklaring van het slachtoffer, en verduidelijkt dat een beleefdheidszin van de CSG over geloofwaardigheid niet als erkenning van het misdrijf mag worden uitgelegd.
Praktische impact
Slachtoffers die geen aangifte hebben gedaan en geen strafrechtelijk onderzoek hebben laten uitvoeren, dienen andere objectieve bewijsmiddelen te verzamelen (zoals medische verslagen, getuigenverklaringen of forensisch bewijs) om een succesvol beroep op het schadefonds te kunnen doen.
Onderwerp-impact
Voor slachtoffers van geweldsmisdrijven die geen strafrechtelijke route bewandelen, maakt deze uitspraak duidelijk dat de drempel voor een schadefonds-uitkering hoog blijft en louter subjectieve verklaringen onvoldoende zijn.
Samenvatting
In deze zaak vroeg een vrouw een uitkering aan bij de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven (CSG), stellende dat zij slachtoffer was van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. Zij had geen aangifte gedaan en er had geen strafrechtelijk onderzoek plaatsgevonden. De CSG wees de aanvraag af, omdat de overgelegde stukken onvoldoende objectieve aanwijzingen bevatten om het gestelde geweldsmisdrijf aannemelijk te maken. Het bezwaar en het daaropvolgende beroep bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant werden beide ongegrond verklaard. In hoger beroep betoogde appellante onder meer dat de CSG in haar besluit had opgemerkt haar niet te willen zeggen dat zij haar niet geloofde, hetgeen volgens haar een erkenning inhield van het geweldsmisdrijf. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State verwerpt dit betoog. De betreffende opmerking betreft een beleefdheidszin die geen juridische erkenning van het misdrijf inhoudt. Uit de wet en vaste rechtspraak van de Afdeling volgt immers dat de enkele verklaring van een slachtoffer onvoldoende is om de aannemelijkheid van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf vast te stellen; er zijn objectieve aanwijzingen vereist. De Afdeling constateert tevens dat de rechtbank niet expliciet is ingegaan op dit betoog, maar passeert dit processuele gebrek omdat het betoog inhoudelijk niet kan slagen en de uitkomst daardoor niet anders zou zijn. De Afdeling bevestigt de aangevallen uitspraak. De uitspraak onderstreept de vaste bewijsstandaard bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven: wie zonder aangifte of strafrechtelijk onderzoek een uitkering aanvraagt, draagt een zware bewijslast en dient objectieve, verifieerbare aanwijzingen te overleggen. Subjectieve geloofwaardigheid van het slachtoffer volstaat niet.