Hoger beroep vreemdelingenzaak ongegrond verklaard door RvS
ECLI:NL:RVS:2026:3701, Raad van State, 26-06-2026, BRS.25.002247
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 19 november 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie vastgesteld dat appellant geen verblijfsrecht als gemeenschapsonderdaan in Nederland meer heeft.
Kern van de zaak
Een vreemdeling, bijgestaan door mr. S.H. van Wingerden, stelde hoger beroep in bij de Raad van State tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingrechtelijke zaak. De zaak betreft vermoedelijk een beslissing van de minister op het gebied van vreemdelingenrecht. De appellant was het niet eens met het oordeel van de rechtbank en zocht heroverweging in hoger beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd. De Afdeling oordeelt dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, rechtsontwikkeling of rechtsbescherming beantwoord moeten worden, noch vragen over de uitleg of geldigheid van Unierecht, zodat verdere motivering op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 achterwege kan blijven.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een standaard verkorte afdoening op grond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 zonder nieuwe rechtsvragen of richtinggevende overwegingen; de inhoud van de onderliggende zaak is niet kenbaar uit de uitspraak, wat de beoordeling verder beperkt.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past de verkorte motiveringsgrond van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe, waardoor uitgebreide motivering achterwege blijft.
- 2De rechtbank is 'terecht en op goede gronden' tot haar oordeel gekomen; de Afdeling neemt de overwegingen 5.1, 5.2, 6 en 7.1 van de rechtbank over.
- 3Er worden geen vragen gesteld die relevant zijn voor rechtseenheid, rechtsontwikkeling of algemene rechtsbescherming.
- 4Er worden evenmin vragen over uitleg of geldigheid van Unierecht opgeworpen, conform het arrest Remling (HvJ EU 24 maart 2026, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).
- 5De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past de standaard verkorte afdoeningsprocedure van artikel 91 lid 2 Vw 2000 toe en bevestigt de toepassing van het arrest Remling als maatstaf voor het al dan niet opwerpen van Unierechtelijke vragen. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwaarde.
Praktische impact
De appellant verliest het hoger beroep zonder aanspraak op proceskostenvergoeding, en de oorspronkelijke beslissing van de minister blijft ongewijzigd van kracht. Voor de appellant betekent dit dat de rechtspositie zoals vastgesteld door de rechtbank definitief is.
Onderwerp-impact
In vreemdelingrechtelijke procedures bevestigt deze uitspraak de bestendige praktijk van verkorte afdoening bij hoger beroepen die geen nieuwe rechtsvragen opwerpen, wat de doorlooptijden in vreemdelingenzaken beperkt houdt.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 26 juni 2026 werd het hoger beroep van een vreemdeling, bijgestaan door mr. S.H. van Wingerden, ongegrond verklaard. De vreemdeling had hoger beroep ingesteld tegen een uitspraak van de rechtbank in een vreemdelingrechtelijke zaak waarbij de minister partij was. De precieze aard van het primaire besluit – vermoedelijk een afwijzing van een verblijfsvergunning of vergelijkbare maatregel – is uit de beschikbare tekst niet volledig kenbaar, aangezien de inhoudelijke overwegingen van de rechtbank niet zijn weergegeven. De Afdeling maakte gebruik van de verkorte motiveringsgrond van artikel 91 lid 2 van de Vreemdelingenwet 2000. Dit artikellid maakt het mogelijk om een hoger beroep zonder nadere inhoudelijke motivering af te doen, mits het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden. De Afdeling stelde vast dat hiervan in dit geval geen sprake was. Tevens werd beoordeeld of het hogerberoepschrift vragen opwierp over de uitleg of geldigheid van Unierecht, conform het recente arrest Remling van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 maart 2026 (ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). Ook dat was niet het geval. De Afdeling nam de motivering van de rechtbank onder de overwegingen 5.1, 5.2, 6 en 7.1 integraal over en bevestigde de aangevallen uitspraak. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak heeft geen zelfstandige precedentwaarde en is een routinematige toepassing van de vaste vreemdelingrechtelijke afdoeningspraktijk.