Raad van State: woonboot vakantieverhuur Amsterdam deels gegrond
ECLI:NL:RVS:2026:3478, Raad van State, 17-06-2026, 202401953/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 9 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam aan [appellant sub 1] een vergunning verleend om zijn woonboot te gebruiken voor vakantieverhuur voor de periode van 9 februari 2022 tot 31 maart 2023. [appellant sub 2] is eigenaar van een woonboot aan de [locatie 1] in Amsterdam. [appellant sub 1] is eigenaar van de woonboot naast die van [appellant sub 2], gelegen aan de [locatie 2]. [appellant sub 1] moet, om zijn woonboot te bereiken, over het dek van de woonboot van [appellant sub 2] lopen. Ook (vakantie)gasten van [appellant sub 1] moeten gebruik maken van de route die over de woonboot van [appellant sub 2] loopt.
Kern van de zaak
Appellant sub 2 maakte bezwaar tegen de door het college van Amsterdam verleende vergunningen aan appellant sub 1 voor vakantieverhuur van een woonboot. De rechtbank Amsterdam had de beroepen gegrond verklaard en het besluit op bezwaar vernietigd. Zowel vergunninghouder als bezwaarmaker gingen in hoger beroep bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart beide hoger beroepen gegrond, vernietigt de uitspraak van de rechtbank Amsterdam, verklaart de beroepen tegen de vergunningsbesluiten van 9 september 2022 en 3 januari 2023 ongegrond, en vernietigt het nieuwe besluit op bezwaar van 17 mei 2024. Doorslaggevend is dat het juiste beoordelingskader voor vergunningverlening (HVV) had moeten worden toegepast in plaats van het intrekkingskader.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft lokale betekenis voor het Amsterdamse vakantieverhuurbeleid en verduidelijkt het toepasselijke beoordelingskader, maar stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregels en betreft een specifieke casus met beperkte landelijke uitstraling.
Belangrijkste punten
- 1De Afdeling past ambtshalve het beoordelingskader van de Huisvestingsverordening (HVV) voor vergunningverlening toe, niet het kader voor intrekking/handhaving.
- 2Beide hoger beroepen (van vergunninghouder én bezwaarmaker) worden gegrond verklaard, hetgeen een bijzondere uitkomst is.
- 3De beroepen tegen de oorspronkelijke vergunningsbesluiten (9 september 2022 en 3 januari 2023) worden inhoudelijk ongegrond verklaard.
- 4Het nadien genomen besluit op bezwaar van 17 mei 2024 wordt door de Afdeling vernietigd.
- 5Procesbelang van appellant sub 2 wordt erkend vanwege het belang van de uitkomst voor beoordeling van opvolgende vergunningen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt dat bij de beoordeling van vergunningverlening voor vakantieverhuur het vergunningsverleningskader uit de Huisvestingsverordening leidend is, en niet het handhavings- of intrekkingskader. Dit heeft gevolgen voor de wijze waarop colleges van B&W dergelijke vergunningen moeten beoordelen en motiveren.
Praktische impact
Voor appellant sub 1 betekent de uitkomst dat zijn verleende vergunningen voor vakantieverhuur van zijn woonboot inhoudelijk standhouden. Voor appellant sub 2 biedt de vernietiging van het besluit op bezwaar van 17 mei 2024 mogelijk ruimte voor een hernieuwd besluit, maar de onderliggende vergunningen blijven in stand.
Onderwerp-impact
Voor verhuurders van woonboten in Amsterdam via vakantieverhuurplatforms schept deze uitspraak duidelijkheid over het toepasselijke toetsingskader: de Huisvestingsverordening voor vergunningverlening is bepalend, los van handhavingsoverwegingen.
Samenvatting
In deze zaak stond de vakantieverhuurvergunning voor een Amsterdamse woonboot centraal. Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam had in februari 2022 en januari 2023 aan appellant sub 1 vergunningen verleend voor de vakantieverhuur van zijn woonboot. Appellant sub 2, een derde-belanghebbende, maakte hiertegen bezwaar. De rechtbank Amsterdam verklaarde de beroepen van appellant sub 2 gegrond en droeg het college op opnieuw te beslissen. Zowel appellant sub 1 als appellant sub 2 stelden hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De Afdeling stelt ambtshalve vast dat het juiste beoordelingskader dat van de Huisvestingsverordening (HVV) voor vergunningverlening is, en uitdrukkelijk niet het kader dat geldt bij intrekking van vergunningen in het kader van handhaving. Dit onderscheid is juridisch van belang: beide kaders kennen andere toetsingsnormen en vereisten. Omdat de besluitvorming zag op vergunningverlening en niet op handhaving of intrekking, had de rechtbank dit kader moeten hanteren. De Afdeling verklaart beide hoger beroepen gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Inhoudelijk worden de beroepen tegen de vergunningsbesluiten van 9 september 2022 en 3 januari 2023 alsnog ongegrond verklaard: de verleende vergunningen houden stand. Tegelijkertijd wordt het nadien door het college genomen besluit op bezwaar van 17 mei 2024 vernietigd. De procesbelangen van beide appellanten worden erkend, onder meer omdat de uitkomst van belang is voor de beoordeling van opvolgende vergunningen. De zaak illustreert het belang van het kiezen van het juiste juridische toetsingskader bij besluiten over vakantieverhuurvergunningen.