Grensdetentie mag voortduren tijdens voorlopige voorziening asiel

Samenvatting

In deze zaak stond de vraag centraal of grensdetentie op grond van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) mag voortduren nadat een asielzoeker een verzoek om voorlopige voorziening heeft ingediend hangende zijn beroep tegen een niet-ontvankelijk verklaarde asielaanvraag. Appellant was op 25 februari 2026 aan de grens in grensdetentie geplaatst. Zijn asielaanvraag werd op 14 maart 2026 niet-ontvankelijk verklaard, waarna hij zowel beroep instelde als een verzoek om voorlopige voorziening indiende. In de rechtsmiddelenclausule van het besluit stond vermeld dat hij de behandeling van dat verzoek in Nederland mocht afwachten. Appellant betoogde dat dit meebracht dat zijn grensdetentie niet langer rechtmatig was, althans dat hij op grond van het vertrouwensbeginsel mocht aannemen dat hem toegang tot Nederland was verleend. De Raad van State verwerpt dit betoog. De Afdeling oordeelt dat het indienen van een verzoek om voorlopige voorziening niet betekent dat de vreemdeling voldoet aan de toegangsvoorwaarden van artikel 6 van de Schengengrenscode. Voortbouwend op haar uitspraak van 1 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:2925) bevestigt de Afdeling dat grensdetentie mag voortduren gedurende de periode van afwachting van de rechterlijke beslissing op het vvv-verzoek. Ook het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt niet: de mededeling in het asielbesluit dat de vreemdeling de vvv-procedure in Nederland mag afwachten, kan in de context van een niet-ontvankelijkverklaring, een terugkeerbesluit en een inreisverbod redelijkerwijs niet worden opgevat als toegangsverlening tot het Schengengebied. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard. De uitspraak heeft betekenis voor de uitvoeringspraktijk van grensdetentie: het indienen van rechtsmiddelen schort de detentie niet op en biedt geen grondslag voor een geslaagd beroep op gewekt vertrouwen.