Vrouw zonder slaapplek krijgt voorlopige voorziening maatschappelijke opvang

Samenvatting

Een vrouw zonder vaste woon- of verblijfplaats meldde zich in augustus 2026 twee keer voor toegang tot de maatschappelijke opvang. Het college van de gemeente wees haar aanvraag af op grond van het oordeel dat zij zich op eigen kracht, met mantelzorg en via haar sociale netwerk, in de samenleving kon handhaven. Verzoekster was het hier niet mee eens en stapte naar de voorzieningenrechter van de Rechtbank Rotterdam. Zij voerde aan dat zij onvoldoende zelfredzaam is vanwege een traumatisch verleden van seksueel misbruik, een verstoorde relatie met eten en het ontbreken van een zelfstandig inkomen. Bovendien heeft zij ondersteuning nodig bij administratie, financiën, toeslagen en psychische begeleiding. Opmerkelijk is haar beroep op artikel 8 EVRM: haar moeder en minderjarige broers en zussen waren wél tot de maatschappelijke opvang toegelaten, terwijl het college voor haar een ander oordeel had. Dit onderscheid acht zij onvoldoende gemotiveerd. De centrale juridische vraag in deze procedure is of er een spoedeisend belang bestaat dat een voorlopige voorziening rechtvaardigt, en of verzoekster voldoet aan de criteria voor maatschappelijke opvang. De voorzieningenrechter stelt vast dat verzoekster na de zitting geen slaapplek meer heeft, omdat haar moeder de hotelkosten niet langer kan dragen. Dit levert een voldoende spoedeisend belang op om het verzoek inhoudelijk te beoordelen. De beschikbare uitspraaktekst eindigt voordat de voorzieningenrechter een inhoudelijk oordeel over de gronden geeft, maar de procedure is in elk geval ontvankelijk verklaard. De uitspraak benadrukt dat dreigende dakloosheid direct na een zitting een concrete en urgente noodsituatie vormt die recht geeft op spoedtoetsing van een afwijzing van maatschappelijke opvang.