Jemenitische asielzoeker verliest beroep ondanks vernietiging besluit
ECLI:NL:RBDHA:2026:33422, Rechtbank Den Haag, 04-11-2026, NL25.10101
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)asiel Jemen, Sana’a, gedwongen rekrutering, werkzaamheden vader, verblijf in het westen, 8 EVRM, buitenschuldbeleid, gegrond, rechtsgevolgen in stand laten.
Kern van de zaak
Een Jemenitische minderjarige (geboren 2009) vlucht via Egypte naar Nederland wegens vrees voor gedwongen rekrutering door de Houthi's en de algemene veiligheidssituatie in Jemen. Hij verzoekt asiel, mede gezien de achtergrond van zijn vader als adviseur van ex-president Saleh. De minister wijst de aanvraag af omdat eiser geen verhoogd individueel risico aannemelijk heeft gemaakt.
Beslissing van de rechter
Het beroep is gegrond verklaard en het bestreden besluit is vernietigd wegens strijd met de uitspraak van de Afdeling van 16 juli 2025, maar de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit blijven in stand. Doorslaggevend is dat de minister in zijn verweerschrift, onder verwijzing naar WBV 2025/20 en een uitspraak van de meervoudige kamer van 5 februari 2026, opnieuw voldoende heeft gemotiveerd dat in Sana'a sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld, zodat eiser individuele omstandigheden aannemelijk moest maken – wat hij niet heeft gedaan.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen een bestaande, vaste rechtslijn voor Jemen en heeft geen zelfstandig precedentkarakter; de inhoudelijke uitkomst voor eiser is negatief ondanks de formele gegrondverklaring.
Belangrijkste punten
- 1Het bestreden besluit wordt vernietigd vanwege de Afdelingsuitspraak van 16 juli 2025, maar de rechtsgevolgen blijven in stand.
- 2In Jemen (Sana'a) geldt een 'relatief hoger niveau' van willekeurig geweld in de zin van artikel 15 onder c Kwalificatierichtlijn, waardoor individuele omstandigheden vereist zijn voor bescherming.
- 3Eiser maakt geen verhoogd individueel risico aannemelijk, ondanks de achtergrond van zijn vader als adviseur van ex-president Saleh.
- 4Geen verblijfsvergunning op grond van artikel 8 EVRM wegens het ontbreken van hechte persoonlijke banden met zijn in Nederland verblijvende broer.
- 5De minister heeft de asielaanvraag kennelijk ongegrond verklaard; het recht van vóór 12 juni 2026 is van toepassing.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de drempeltest 'relatief hoger niveau van willekeurig geweld' voor Jemen (Sana'a) en illustreert hoe rechters rechtsgevolgen in stand kunnen laten ondanks formele vernietiging van een besluit. Dit sluit aan bij de lijn van de Afdeling van 16 juli 2025 en de meervoudige kamers van Rechtbank Den Haag.
Praktische impact
Eiser verkrijgt geen asielvergunning of verblijfsrecht op grond van artikel 8 EVRM en dient Nederland te verlaten, ondanks de formele vernietiging van het besluit; zijn rechtspositie verbetert materieel niet door de gegrondverklaring.
Onderwerp-impact
Voor Jemenitische asielzoekers afkomstig uit Sana'a bevestigt deze uitspraak dat zij individuele risicofactoren moeten aantonen bovenop de algemene onveiligheidssituatie om voor bescherming in aanmerking te komen.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Jemenitische minderjarige (geboren 2009) die Nederland heeft bereikt na te zijn gevlucht voor de dreiging van gedwongen rekrutering door de Houthi's en de algemene onveiligheidssituatie in Jemen. Zijn vader was adviseur van de voormalig president Saleh, maar eiser stelde hiervan niet op de hoogte te zijn geweest. In Nederland verblijft zijn broer met een vergunning, maar een beroep op artikel 8 EVRM slaagt niet wegens het ontbreken van hechte persoonlijke banden. De minister had de asielaanvraag kennelijk ongegrond verklaard, primair omdat eiser geen verhoogd individueel risico aannemelijk had gemaakt. De rechtbank oordeelt dat het bestreden besluit formeel niet in stand kan blijven in het licht van de Afdelingsuitspraak van 16 juli 2025 en verklaart het beroep gegrond. Desondanks laat de rechtbank de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand. Reden hiervoor is dat de minister in zijn verweerschrift – onder verwijzing naar WBV 2025/20 en de uitspraak van de meervoudige kamer van Rechtbank Den Haag van 5 februari 2026 – opnieuw en toereikend heeft gemotiveerd dat in Sana'a sprake is van een 'relatief hoger niveau' van willekeurig geweld als bedoeld in artikel 15 onder c van de Kwalificatierichtlijn en artikel 29, eerste lid, onder b, sub 3, van de Vreemdelingenwet 2000. Op grond van dit geweldsniveau is individuele blootstelling aan verhoogd risico vereist, en eiser heeft dat niet aannemelijk gemaakt. De uitkomst is daarmee materieel negatief voor eiser: de formele vernietiging brengt hem geen bescherming. De uitspraak is een toepassing van vaste rechtspraak over de situatie in Jemen en heeft beperkte zelfstandige precedentwaarde, maar bevestigt de lijn dat voor Sana'a het hogere drempelcriterium geldt.