Beroep gegrond: minister ten onrechte geen hoorzitting gehouden
ECLI:NL:RBDHA:2026:30801, Rechtbank Den Haag, 15-10-2026, NL25.45359
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Aanvraag gezinshereniging moeder bij meerderjarige zoon afgewezen. Artikel 8 EVRM. Hoorplicht geschonden. Beroep gegrond. Mondelinge uitspraak
Kern van de zaak
Een moeder uit Turkije vroeg gezinshereniging aan bij haar meerderjarige zoon in Nederland. De minister verklaarde het bezwaar kennelijk ongegrond zonder hoorzitting. De moeder ging in beroep bij de rechtbank Den Haag.
Beslissing van de rechter
Het beroep is gegrond verklaard en het bestreden besluit is vernietigd. De doorslaggevende reden is dat de minister ten onrechte gebruik heeft gemaakt van de uitzondering op de hoorplicht (artikel 7:3 Awb), omdat er in deze zaak meerdere relevante feiten en omstandigheden zijn — waaronder een onduidelijke medische situatie en samenwoning — waarvan niet op voorhand kon worden gezegd dat het bezwaar geen kans van slagen had.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen de bestaande jurisprudentie over de hoorplicht en artikel 8 EVRM en stelt geen nieuwe rechtsregels; de zaak is feitelijk van aard en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 8 EVRM (gezinsleven) is een dynamisch begrip dat beoordeeld moet worden aan de hand van alle feiten en omstandigheden, inclusief het moment van de beslissing op de aanvraag.
- 2De uitzondering op de hoorplicht van artikel 7:3 Awb (kennelijk ongegrond) mag alleen worden toegepast als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel bestaat dat het bezwaar niet kan slagen.
- 3Relevante omstandigheden zoals onduidelijkheid over de ernst van de medische situatie en de vraag of andere kinderen in Turkije kunnen zorgen, stonden niet vast en hadden nader onderzocht moeten worden.
- 4In bezwaar dient een volledige heroverweging plaats te vinden, waarbij ook nieuwe feiten en omstandigheden meegewogen moeten worden.
- 5De minister is veroordeeld tot vergoeding van griffierecht (€ 194,-) en proceskosten (€ 1.868,-) en moet binnen acht weken een nieuw besluit nemen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de hoorplicht in bezwaar zwaar weegt bij artikel 8 EVRM-zaken en dat de uitzondering van artikel 7:3 Awb terughoudend moet worden toegepast wanneer feitelijke omstandigheden nog onduidelijk zijn.
Praktische impact
De minister moet opnieuw beslissen op het bezwaar, ditmaal met een hoorzitting, waarbij alle relevante feiten en omstandigheden — inclusief de medische situatie en de zorgmogelijkheden van andere kinderen — worden meegewogen.
Onderwerp-impact
In gezinsherenigingszaken met een beroep op artikel 8 EVRM kan de overheid niet volstaan met een kennelijk ongegrondverklaring zonder horen, zeker als er onduidelijkheid bestaat over medische of sociale omstandigheden.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Turkse moeder die bij haar meerderjarige zoon in Nederland wilde komen wonen via een gezinsherenigingsaanvraag op grond van artikel 8 EVRM. De minister wees de aanvraag af en verklaarde het bezwaar daartegen kennelijk ongegrond, zonder een hoorzitting te houden. De moeder stelde beroep in bij de Rechtbank Den Haag. De centrale juridische vraag was of de minister terecht gebruik had gemaakt van de uitzondering op de hoorplicht van artikel 7:3 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Deze uitzondering geldt alleen als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel bestaat dat het bezwaar niet kan leiden tot een ander oordeel. De rechtbank oordeelde dat die situatie zich hier niet voordeed. Artikel 8 EVRM beschermt het gezinsleven, dat een dynamisch begrip is en beoordeeld moet worden aan de hand van alle feiten en omstandigheden op het peilmoment — het moment van de beslissing op de aanvraag. In bezwaar was aangevoerd dat de medische toestand van de moeder was verslechterd, maar de ernst van die situatie stond niet vast. Tevens was onduidelijk of de andere kinderen van eiseres in Turkije de zorg voor haar op zich konden nemen. Ook stond de samenwoning van moeder en zoon vast, wat een relevant gegeven is. Al deze omstandigheden waren onvoldoende onderzocht om het bezwaar zonder meer als kansloos te beschouwen. De rechtbank vernietigde het bestreden besluit en droeg de minister op binnen acht weken een nieuw besluit te nemen, ditmaal met inachtneming van de hoorplicht. De minister werd tevens veroordeeld tot vergoeding van het griffierecht (€ 194,-) en de proceskosten (€ 1.868,-). De uitspraak onderstreept dat de hoorplicht in bezwaar juist in artikel 8 EVRM-zaken van groot belang is vanwege de complexiteit van de feitelijke beoordeling.