Beroep Eritrese asielzoekster tegen Dublin-overdracht Litouwen ongegrond
ECLI:NL:RBDHA:2026:26004, Rechtbank Den Haag, 05-08-2026, NL26.21432 en NL26.21433
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)herhaald en ingelast, artikel 3 EVRM, artikel 4 Handvest, interstatelijk vertrouwensbeginsel, vrees voor geen opvang, arrest Jawo, artikel 17 Dvo
Kern van de zaak
Een Eritrese vrouw (geboren 1999) diende in Nederland een asielaanvraag in, maar Nederland nam deze niet in behandeling omdat Litouwen op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk werd geacht. Eiseres stelt dat zij bij terugkeer naar Litouwen een reëel risico loopt op schending van artikel 3 EVRM en artikel 4 EU-Handvest, mede vanwege traumatische ervaringen in Litouwen (gedwongen vingerafdrukken, detentie).
Beslissing van de rechter
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en de voorlopige voorziening niet-ontvankelijk. Doorslaggevend is dat de rechtbank het beroep kennelijk ongegrond acht, zonder zitting, omdat onvoldoende is aangetoond dat het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Litouwen niet kan worden toegepast en dat de drempel van het Jawo-arrest wordt bereikt.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele Dublin-zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is in lijn met bestaande jurisprudentie over het interstatelijk vertrouwensbeginsel en het Jawo-arrest.
Belangrijkste punten
- 1Litouwen is aangewezen als verantwoordelijke lidstaat op grond van de Dublinverordening; Nederland neemt de aanvraag niet in behandeling.
- 2Eiseres beroept zich op artikel 3 EVRM en artikel 4 EU-Handvest en stelt risico op onmenselijke behandeling bij overdracht aan Litouwen.
- 3De rechtbank acht het beroep kennelijk ongegrond en ziet af van een zitting.
- 4Het beroep op de Jawo-drempel (zwaarwegende humanitaire omstandigheden) wordt niet gehonoreerd.
- 5Het verzoek om discretionaire overname door Nederland op grond van artikel 17 Dublinverordening wordt afgewezen; voorlopige voorziening is niet-ontvankelijk.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Litouwen en de hoge drempel van het Jawo-arrest voor het doorbreken van een Dublin-overdracht. Er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld.
Praktische impact
Eiseres kan worden overgedragen aan Litouwen en haar asielaanvraag wordt in Nederland niet inhoudelijk behandeld; zij ontvangt geen proceskostenvergoeding.
Onderwerp-impact
Voor asielzoekers die via Litouwen naar Nederland zijn gereisd, bevestigt deze uitspraak dat traumatische ervaringen in de verantwoordelijke lidstaat op zichzelf onvoldoende zijn om de Dublin-overdracht te blokkeren.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Eritrese vrouw (geboren 1999) die in Nederland asiel aanvroeg, maar wier aanvraag door de staatssecretaris niet in behandeling werd genomen omdat Litouwen op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk werd geacht voor de behandeling ervan. Eiseres tekende beroep aan en verzocht om een voorlopige voorziening. Zij stelde dat overdracht aan Litouwen in strijd zou zijn met artikel 3 EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest, vanwege haar traumatische ervaringen aldaar: zij was gedwongen haar vingerafdrukken af te geven en had gevangenschap ondergaan. Zij voerde aan dat het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Litouwen niet kon worden toegepast, dat zij bij terugkeer geen adequate opvang zou krijgen, en dat zij niet effectief zou kunnen ageren bij de Litouwse autoriteiten. Verder stelde zij dat haar situatie de drempel van het Jawo-arrest bereikte en riep zij de staatssecretaris op de aanvraag op grond van artikel 17 van de Dublinverordening discretionair aan zich te trekken. De Rechtbank Den Haag oordeelde zonder zitting dat het beroep kennelijk ongegrond is. De rechtbank zag onvoldoende grond om het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Litouwen opzij te zetten. De persoonlijke ervaringen van eiseres, hoe schrijnend ook, waren niet toereikend om de hoge Jawo-drempel te bereiken die vereist is voor het blokkeren van een Dublin-overdracht. Ook het beroep op artikel 17 van de Dublinverordening slaagde niet. Het verzoek om een voorlopige voorziening werd niet-ontvankelijk verklaard, en eiseres krijgt geen proceskostenvergoeding. De uitspraak volgt de vaste lijn in Dublin-rechtspraak en introduceert geen nieuwe rechtsnormen.