Beroep gezinshereniging Syrische vrouw ongegrond verklaard

Samenvatting

Deze zaak betreft een Syrische vrouw die via haar dochter, als referent in Nederland, gezinshereniging aanvroeg. De minister van Justitie en Veiligheid wees de aanvraag af op de grond dat tussen eiseres en haar dochter geen beschermingswaardig familieleven bestaat in de zin van artikel 8 EVRM. Volgens vaste rechtspraak vereist familieleven tussen meerderjarige kinderen en hun ouders bijkomende elementen van afhankelijkheid, die verder gaan dan de normale familiebanden. Ook ten aanzien van de kleindochter werd geen beschermingswaardig familieleven aangenomen, bij gebrek aan hechte persoonlijke banden. Eiseres voerde in beroep aan dat de minister geen integrale beoordeling had gemaakt. Zij wees op eerdere samenwoning met referent en kleindochter, financiële en emotionele afhankelijkheid, dagelijks contact via videobellen, en medische afhankelijkheid vanwege een depressie waarvoor referent haar herinnert aan medicatie-inname en eten en drinken. Eiseres benadrukte dat de onderbroken samenwoning niet aan haar kon worden tegengeworpen, nu dit het gevolg was van haar vlucht uit Syrië. Zij stelde ook dat de minister ten onrechte eiste dat afhankelijkheid niet op afstand kan bestaan, en dat reële en substantiële afhankelijkheid voldoende zou moeten zijn. De rechtbank Den Haag verklaart het beroep ongegrond. De rechtbank volgt de minister in het oordeel dat de aangevoerde omstandigheden onvoldoende zijn om beschermingswaardig familieleven aan te nemen. De aangedragen elementen van afhankelijkheid — hoe invoelbaar ook in de context van een vluchtsituatie — worden niet toereikend geacht om de juridische drempel van artikel 8 EVRM te halen. Eiseres ontvangt geen proceskostenvergoeding. Hoger beroep staat open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.