Beroep gegrond wegens niet tijdig beslissen minister

Samenvatting

Deze zaak betreft een beroep bij de Rechtbank Den Haag wegens het niet tijdig nemen van een besluit door de minister op een aanvraag van eiser. Op grond van het toepasselijke recht gold voor aanvragen ingediend vóór 28 maart 2025 een beslistermijn van 90 dagen, die de minister had verlengd met drie maanden. Ondanks het verstrijken van deze verlengde termijn, én ondanks een eerdere rechterlijke uitspraak van 22 april 2025 waarbij de rechtbank de minister reeds een uitdrukkelijke beslistermijn had opgelegd, was er ten tijde van de onderhavige procedure nog steeds geen besluit genomen. Centraal juridisch punt was de ontvankelijkheid van het beroep bij gebreke van een formele ingebrekestelling. De rechtbank oordeelde dat het sturen van een ingebrekestelling in dit geval redelijkerwijs niet van eiser kon worden gevergd, omdat de bestuursrechter eerder al een uitdrukkelijke en inmiddels verstreken termijn had gesteld. Dit is in lijn met de uitzondering die de Awb en de jurisprudentie bieden op de ingebrekestellingseis. De rechtbank verklaarde het beroep kennelijk gegrond, vernietigde het fictieve weigeringsbesluit en droeg de minister op binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit te nemen. Bij overschrijding van die termijn verbeurt de minister een dwangsom van € 250,- per dag, met een maximum van € 37.500,-. Voorts werd de minister veroordeeld in de proceskosten van eiser ad € 467,-. De afwezigheid van een verweerschrift speelde een rol bij de keuze voor een termijn van slechts twee weken. De uitspraak is een toepassing van standaard bestuursrechtelijk instrumentarium en introduceert geen nieuwe rechtsvragen.