Hoge Raad verwerpt beroep op verdragsbehandeling dividenduitkering Aruba

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of een op Aruba gevestigde vennootschap (belanghebbende) zich kon beroepen op de nationale behandelingsclausule van artikel XI, lid 1, van het Verdrag van vriendschap, handel en scheepvaart tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Verenigde Staten van Amerika van 27 maart 1956, teneinde een fiscaal gunstiger behandeling te verkrijgen voor een dividenduitkering aan haar Amerikaanse moedermaatschappij, een LLC. Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie had eerder geoordeeld dat de LLC weliswaar (middellijk) zakelijke activiteiten verricht op Aruba in de zin van het Verdrag — mede omdat de LLC actief het marktbeleid van belanghebbende bepaalt — maar dat het beroep op nationale behandeling desondanks niet slaagt. Het Hof redeneerde dat de toepasselijke nationale behandeling moet worden bepaald aan de hand van de fiscale behandeling die een vergelijkbare, naar Arubaans recht opgerichte maar feitelijk in de VS gevestigde moedermaatschappij zou genieten. Aan die maatstaf voldeed de situatie van de LLC niet. De Hoge Raad laat dit oordeel in stand en verklaart het beroep in cassatie ongegrond. De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De uitspraak is van belang omdat zij de grenzen verduidelijkt van de nationale behandelingsclausule in het Verdrag NL-VS (1956) in een belastingrechtelijke context. Niet elke zakelijke activiteit van een Amerikaanse entiteit op Aruba leidt automatisch tot verdragsrechtelijke bescherming bij de heffing over dividenduitkeringen. De vergelijkingsmaatstaf — wat zou een naar Arubaans recht opgerichte moedermaatschappij ontvangen — fungeert als objectieve drempel. Dit heeft praktische gevolgen voor internationale concernstructuren die Aruba gebruiken als tussenhoudster richting de VS en daarbij aanspraak willen maken op verdragsvoordelen.