Cassatie WOZ-indexeringspercentages ongegrond verklaard door Hoge Raad

Samenvatting

In deze procedure stond centraal of een heffingsambtenaar op grond van artikel 40 lid 2 van de Wet WOZ verplicht is om bij de onderbouwing van een WOZ-beschikking ook indexeringspercentages én de onderbouwing daarvan te verstrekken. De belastingplichtige had in bezwaar en beroep verzocht om inzage in deze gegevens, die door de heffingsambtenaar waren gehanteerd bij de waardebepaling via de vergelijkingsmethode. Het Hof Arnhem-Leeuwarden had geoordeeld dat indexeringspercentages in het algemeen buiten de reikwijdte van de informatieverplichting vallen, en ook dat de onderbouwing van die percentages niet onder artikel 40 lid 2 Wet WOZ valt. De Hoge Raad oordeelt dat het Hof ten aanzien van het eerste punt onjuist heeft beslist: indexeringspercentages vallen wél in beginsel onder de informatieverplichting van artikel 40 lid 2 Wet WOZ. Dit onderdeel van het middel is dan ook terecht voorgesteld. Desondanks leidt dit niet tot cassatie, omdat de heffingsambtenaar de gevraagde indexeringspercentages reeds in de bezwaarfase had verstrekt. Er bestaat daardoor geen procesbelang meer bij vernietiging van de uitspraak op dit punt. Ten aanzien van de onderbouwing van de indexeringspercentages sluit de Hoge Raad aan bij zijn arrest van 27 februari 2026 (ECLI:NL:HR:2026:297, r.o. 5.16.10), waarin is bepaald dat deze onderbouwing niet onder de reikwijdte van artikel 40 lid 2 Wet WOZ valt. Het middel faalt op dit punt. Tot slot worden klachten over het gebruik van transactiedata door de heffingsambtenaar tardief verklaard: dergelijke feitelijke stellingen kunnen niet voor het eerst in cassatie worden aangevoerd. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.