Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had belanghebbende cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026. De griffier van de Hoge Raad stuurde tijdig een aangetekende brief met het verzoek griffierecht te betalen binnen vier weken. Uit Track & Trace-gegevens bleek dat de brief was afgehaald op de afhaallocatie, maar betaling bleef uit. Nadat belanghebbende via het digitale dossier de gelegenheid had gekregen uitleg te geven, voerde hij aan dat het stelsel van vooraf heffen van griffierecht als ontvankelijkheidsvoorwaarde onverenigbaar is met artikel 47 van het EU-Handvest van de grondrechten, gelezen in samenhang met artikel 52. Belanghebbende stelde dat griffierecht pas achteraf geheven mag worden bij een ongegrond beroep, omdat dit een evenrediger alternatief zou zijn. Hij verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwierp dit betoog en verklaarde het cassatieberoep niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding, nu dezelfde EU-rechtelijke kwestie reeds uitvoerig was beoordeeld in het arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915). In dat arrest heeft de Hoge Raad gemotiveerd uiteengezet waarom het Nederlandse griffierechtenstelsel niet in strijd is met artikel 47 EU-Handvest. Door te verwijzen naar dat eerdere arrest bevestigt de Hoge Raad dat de drempel van vooraf te betalen griffierecht als ontvankelijkheidsvoorwaarde Europeesrechtelijk toelaatbaar is en dat principiële weigering om te betalen geen verschoonbaar verzuim oplevert. Proceskosten worden niet vergoed.