Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad stuurde een aangetekende brief met de mededeling dat griffierecht verschuldigd was en stelde een betalingstermijn van vier weken. De brief werd aantoonbaar afgeleverd, maar het griffierecht bleef onbetaald. Vervolgens werd belanghebbende in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom niet was betaald. In zijn reactie voerde belanghebbende aan dat de verplichting tot voorafgaande betaling van griffierecht op straffe van niet-ontvankelijkheid onverenigbaar is met het recht op effectieve rechtsbescherming zoals gewaarborgd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de EU, gelezen in samenhang met artikel 52. Belanghebbende betoogde dat heffing achteraf – uitsluitend bij een ongegrond beroep – een veel evenrediger alternatief zou zijn en verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU. De Hoge Raad verwierp dit betoog volledig. Onder verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde rechtsvraag reeds uitvoerig was behandeld, oordeelde de Hoge Raad dat er geen aanleiding bestaat prejudiciële vragen te stellen. Nu het griffierecht niet was voldaan en geen verschoonbare reden voor dit verzuim was aangetoond, volgde de niet-ontvankelijkverklaring dwingend op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Het cassatieberoep werd dan ook niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskostenveroordeling. De uitspraak bevestigt de bestendige lijn van de Hoge Raad dat het Nederlandse griffierechtenstelsel het EU-Handvest niet schendt en dat dit oordeel geen nadere verduidelijking van het HvJ EU vereist.