Hoge Raad: geen bestuursrechtelijk beroep bij uitstelverzoek Invorderingswet

Samenvatting

In deze zaak bij de Hoge Raad stond de vraag centraal of een belastingschuldige beroep kan instellen bij de bestuursrechter tegen een beslissing van de ontvanger op een verzoek om uitstel van betaling op grond van artikel 25 van de Invorderingswet 1990 (IW 1990). De belastingschuldige had ook beroep ingesteld wegens het uitblijven van een beslissing op administratief beroep bij de directeur van de Belastingdienst. Zowel de rechtbank als — in deze cassatieprocedure — de Hoge Raad oordeelt dat de bestuursrechter onbevoegd is. De wettelijke grondslag hiervoor is artikel 8:5 lid 1 Awb, gelezen in samenhang met de Bevoegdheidsregeling bestuursrechtspraak, op grond waarvan geen beroep kan worden ingesteld tegen besluiten genomen op grond van de IW 1990, behoudens de uitdrukkelijke uitzonderingen van artikelen 30, 49 en 62a van die wet. Een beslissing op een uitstelverzoeknaar artikel 25 IW 1990 valt buiten deze uitzonderingen en is bovendien geen voor bezwaar vatbare beschikking in de zin van de AWR. De belastingschuldige betoogde dat deze beperking in strijd is met het recht op toegang tot een onafhankelijke rechter, neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de EU en artikel 6 EVRM, en verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Het recht op een onafhankelijke rechter wordt niet geschonden omdat de civiele rechter openstaat voor geschillen over invorderingsbeslissingen; de toegang tot rechtsbescherming blijft aldus gewaarborgd, zij het via een andere rechterlijke instantie. Er is dan ook geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen. De uitspraak consolideert de bestaande bevoegdheidsverdeling en sluit aan bij het arrest van 20 december 2013. Voor belastingschuldigen betekent dit dat zij invorderingsgeschillen uitsluitend bij de civiele rechter kunnen aanvechten.