Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 12 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad stuurde op 8 juli 2026 een aangetekende brief met de mededeling dat griffierecht verschuldigd was en stelde daarvoor een betalingstermijn van vier weken. Het griffierecht werd niet voldaan. Op 6 augustus 2026 werd belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was betaald. Belanghebbende reageerde op 2 september 2026 met het betoog dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen als voorwaarde voor ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Volgens belanghebbende zou het HvJ EU bij prejudiciële verwijzing oordelen dat heffing van griffierecht pas achteraf – bij een ongegrond beroep – is toegestaan, omdat dit een evenrediger instrument is. Belanghebbende achtte de Hoge Raad verplicht dergelijke prejudiciële vragen te stellen. De Hoge Raad verwerpt dit betoog en verwijst naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde rechtsvraag reeds is beoordeeld en gemotiveerd afgewezen. Op basis van de in dat arrest neergelegde overwegingen ziet de Hoge Raad geen aanleiding om prejudiciële vragen voor te leggen aan het HvJ EU. Nu het griffierecht niet is betaald en belanghebbende geen geldige reden heeft aangevoerd voor het verzuim, verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak bevestigt de bestaande Nederlandse praktijk van verplichte voorafgaande griffierechtbetaling als harde ontvankelijkheidsdrempel.