Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige (belanghebbende) beroep in cassatie ingesteld bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 17 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees belanghebbende bij aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde daarvoor een betalingstermijn van vier weken. Hoewel de brief aantoonbaar was afgehaald bij de afhaallocatie, bleef betaling uit. Vervolgens werd belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld toe te lichten waarom het griffierecht niet was voldaan. Belanghebbende voerde aan dat de wettelijke verplichting om griffierecht vooraf te betalen op straffe van niet-ontvankelijkheid onverenigbaar is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van datzelfde Handvest. Belanghebbende stelde dat een systeem waarbij griffierecht pas achteraf bij een ongegrond beroep wordt geheven, veel evenrediger zou zijn. Op basis hiervan verzocht belanghebbende de Hoge Raad prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad oordeelde dat het aangevoerde geen grond oplevert voor het oordeel dat belanghebbende niet in verzuim is geweest. Onder uitdrukkelijke verwijzing naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van het arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) zag de Hoge Raad geen aanleiding om prejudiciële vragen aan het HvJEU te stellen over de verenigbaarheid van de griffierechtregeling met het EU-Handvest. Daarmee stond de weg naar inhoudelijke behandeling van het cassatieberoep gesloten en verklaarde de Hoge Raad het beroep niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak bevestigt de harde drempelwerking van de griffierechtplicht en sluit een EU-rechtelijk gekleurde omzelingsstrategie af.