Een belastingplichtige stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van Gerechtshof Amsterdam. Het griffierecht werd niet betaald. Belanghebbende betoogde dat vooraf heffen van griffierecht in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest.

Beslissing van de rechter

De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb, omdat het griffierecht niet is voldaan. Het betoog dat het EU-Handvest verplicht tot achteraf heffen van griffierecht wordt verworpen, en er is geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan het HvJEU.

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak is procedureel van aard en bevestigt slechts een bestaande lijn uit HR 12 juni 2026; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en de beslissing heeft geen richtinggevend karakter buiten de al gevormde rechtspraak.

Belangrijkste punten

1Griffierecht niet betaald binnen de gestelde termijn van vier weken na aangetekende brief.
2Belanghebbende betoogde dat vooraf heffen van griffierecht strijdig is met artikel 47 jo. 52 EU-Handvest.
3Hoge Raad verwijst naar eigen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) voor afwijzing van dit betoog.
4Geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de EU.
5Geen proceskostenveroordeling uitgesproken.

Impactanalyse

Juridische impact

De Hoge Raad bevestigt de lijn uit zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 dat vooraf heffen van griffierecht niet strijdig is met het EU-Handvest, en dat prejudiciële vragen hierover niet nodig zijn. Dit sluit een veelgebruikt verweer in cassatieprocedures af.

Praktische impact

Belastingplichtigen die cassatieberoep instellen moeten griffierecht tijdig betalen; het niet voldoen leidt onherroepelijk tot niet-ontvankelijkheid, ongeacht een beroep op EU-grondrechten.

Onderwerp-impact

Voor fiscale geschillen betekent dit dat de drempel van vooraf griffierecht betalen standhoudend is, hetgeen de toegang tot cassatie in belastingzaken in de praktijk financieel beperkt.

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van Gerechtshof Amsterdam van 17 maart 2026. De griffier stuurde een aangetekende brief met het verzoek om griffierecht te betalen binnen vier weken. De brief werd afgehaald op een afhaallocatie, maar het griffierecht bleef onbetaald. Na een herstelmogelijkheid via het digitale dossier reageerde belanghebbende met het argument dat het verplicht vooraf betalen van griffierecht op straffe van niet-ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52. Belanghebbende stelde dat het Hof van Justitie van de EU (HvJEU) zou oordelen dat griffierecht pas achteraf geheven mag worden bij een ongegrond beroep, omdat dit evenrediger zou zijn. Tevens werd betoogd dat de Hoge Raad verplicht was hierover prejudiciële vragen te stellen. De Hoge Raad verwierp dit betoog volledig. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen uit zijn eerder gewezen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelde de Hoge Raad dat er geen aanleiding bestaat voor het stellen van prejudiciële vragen aan het HvJEU. Het niet betalen van griffierecht levert een verzuim op dat niet kan worden gerechtvaardigd door de aangevoerde EU-rechtelijke bezwaren. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis, nu zij louter bestaande rechtspraak over griffierecht en het EU-Handvest bevestigt.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 30 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓