Een moeder vecht bij de Hoge Raad het perspectiefbesluit aan van de gecertificeerde instelling (GI), dat inhoudt dat haar bijna vierjarige zoon niet bij haar zal opgroeien. Het kind is sinds zijn eerste levensmaand uit huis geplaatst en woont al bijna vier jaar in een pleeggezin waar het goed gehecht is. De moeder betwist dat de aanvaardbare termijn voor hereniging is verstreken.

Beslissing van de rechter

De Hoge Raad verwerpt het middel en bekrachtigt het oordeel van het hof dat de aanvaardbare termijn is verstreken en het perspectiefbesluit dient te worden onderschreven. Doorslaggevend is dat het kind goed gehecht is in het pleeggezin, er geen zicht is op contactherstel, laat staan op terugplaatsing, en dat het belang van het kind bij stabiliteit en duidelijkheid over zijn opvoedperspectief zwaarder weegt dan het belang van de moeder bij hereniging.

62van 100

Impactscore

Hoog

Een uitspraak van de Hoge Raad over de aanvaardbare termijn bij uithuisplaatsing en de verenigbaarheid met EHRM-normen heeft betekenisvolle precedentwerking voor de jeugdbeschermingspraktijk, al betreft het overwegend bevestiging van bestaand recht.

Belangrijkste punten

1De aanvaardbare termijn voor terugplaatsing bij de moeder is verstreken: het kind is bijna vier jaar oud en al bijna zijn hele leven uit huis geplaatst.
2Het belang van het kind bij continuïteit in het pleeggezin en duidelijkheid over zijn opvoedperspectief weegt zwaarder dan het herenigingsbelang van de moeder.
3EHRM-rechtspraak biedt ruimte voor een rechterlijk oordeel dat het kind niet wordt teruggeplaatst, mits het kindsbelang dit vergt.
4De machtiging uithuisplaatsing voor maximale duur is aangewezen indien de rechter concludeert dat terugplaatsing niet in het belang van het kind is.
5Een kortere duur van de machtiging om de rechter 'een vinger aan de pols' te laten houden werd afgewezen, nu al toezicht plaatsvindt via de in eerste aanleg aangehouden procedure over contactherstel.

Impactanalyse

Juridische impact

De Hoge Raad verduidelijkt dat bij een verstreken aanvaardbare termijn en een gemotiveerd perspectiefbesluit, verlenging van de machtiging uithuisplaatsing voor de maximale duur aangewezen is, en dat EHRM-rechtspraak hieraan niet in de weg staat. Dit bevestigt en preciseert de bestaande lijn in de jeugdbeschermingsrechtspraak.

Praktische impact

Voor de moeder betekent de uitspraak dat hereniging met haar zoon voorlopig niet aan de orde is; voor het kind en de pleegouders brengt het de gewenste duidelijkheid over het permanente opvoedperspectief binnen het pleeggezin.

Onderwerp-impact

In de jeugdbeschermingspraktijk bevestigt deze uitspraak dat gecertificeerde instellingen en rechters bij jonge kinderen die langdurig in een pleeggezin wonen, ook vroeg een perspectiefbesluit kunnen nemen als de aanvaardbare termijn is verstreken, ongeacht de ervaren onduidelijkheid door het kind zelf op dat moment.

Samenvatting

Deze zaak betreft een moeder die bij de Hoge Raad opkomt tegen de beslissing van het hof om het perspectiefbesluit van de gecertificeerde instelling (GI) te onderschrijven. Dat besluit houdt in dat haar bijna vierjarige zoon niet bij haar zal opgroeien. Het kind was al na één maand uit huis geplaatst en woont inmiddels bijna vier jaar bij een pleeggezin, waar het goed is gehecht. Er bestond op het moment van de uitspraak geen zicht op contactherstel, laat staan op terugplaatsing bij de moeder. De juridische kernvraag was of de aanvaardbare termijn voor hereniging was verstreken en of het hof het perspectiefbesluit terecht had bekrachtigd, mede in het licht van het recht op familie- en gezinsleven onder artikel 8 EVRM en de bijbehorende EHRM-jurisprudentie. De Hoge Raad verwerpt het cassatiemiddel. Hij bevestigt dat de beslissing over een machtiging tot uithuisplaatsing in beginsel gericht moet zijn op hereniging, maar dat het belang van het kind bij continuïteit in een vervangende gezinssituatie zwaarder kan wegen dan het herenigingsbelang van de ouder(s). Indien de rechter tot dat oordeel komt, is verlenging van de machtiging voor de maximale duur aangewezen. De EHRM-rechtspraak staat een dergelijk oordeel toe. Het hof had overwogen dat onzekerheid over het opvoedperspectief ook voor het jonge kind schadelijk kan zijn, ook al ervaart het kind die onzekerheid zelf nog niet bewust. Duidelijkheid is in het belang van alle betrokkenen: het kind, de pleegouders én de moeder. Het verzoek van de moeder om een kortere machtigingsduur zodat de rechter toezicht kan houden, werd afgewezen omdat dat toezicht al plaatsvindt via de aangehouden procedure over contactherstel. De uitspraak bevestigt de bestaande lijn in het jeugdbeschermingsrecht en preciseert de toetsingsnormen bij perspectiefbesluiten.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 5 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

62van 100

HoogLees toelichting ↓