Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak stelde belanghebbende cassatieberoep in tegen een uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 23 februari 2026. De griffier van de Hoge Raad wees belanghebbende bij aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. Ondanks de aantoonbare ontvangst van deze brief bleef betaling uit. Vervolgens werd belanghebbende in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. In zijn reactie voerde belanghebbende aan dat de verplichting om voorafgaand aan de behandeling griffierecht te betalen – op straffe van niet-ontvankelijkheid – in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Belanghebbende betoogde dat een systeem waarbij griffierecht pas achteraf bij een ongegrond beroep wordt geheven veel evenrediger is en dat de Hoge Raad hierover verplicht prejudiciële vragen diende te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog en verklaart het cassatieberoep niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Voor de afwijzing van de prejudiciële verwijzing verwijst de Hoge Raad naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin hetzelfde argument op vergelijkbare gronden reeds was behandeld en verworpen. Het argument van belanghebbende levert dan ook geen grond op voor het oordeel dat hij niet in verzuim is geweest. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. Dit arrest heeft beperkte zelfstandige rechtsontwikkelende betekenis, maar bevestigt de consistente lijn van de Hoge Raad dat het Nederlandse griffierechtenstelsel de Europeesrechtelijke toets doorstaat en dat de toegangsdrempel tot de cassatierechter via griffierecht rechtmatig is.