Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 23 februari 2026. De griffier verzond op 7 mei 2026 een aangetekende brief met het verzoek tot betaling van griffierecht binnen vier weken. Uit Track&Trace-gegevens van PostNL bleek dat de brief op het opgegeven adres was afgeleverd. Desondanks bleef betaling uit. Op 5 juni 2026 werd belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. In zijn reactie van 11 juni 2026 betoogde belanghebbende dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen op straffe van niet-ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest, gelezen in samenhang met artikel 52. Hij stelde dat een heffing achteraf — uitsluitend bij ongegrond beroep — aanzienlijk evenrediger zou zijn en verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwierp dit betoog en verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Voor de inhoudelijke motivering verwees de Hoge Raad uitdrukkelijk naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin reeds was geoordeeld dat het Nederlandse griffierechtenstelsel niet in strijd is met het EU-Handvest en dat er geen grond bestaat voor het stellen van prejudiciële vragen. Nu het griffierecht niet was betaald en de aangevoerde gronden geen uitzondering rechtvaardigden, was niet-ontvankelijkheid de dwingende wettelijke consequentie. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwerking, maar illustreert dat de Hoge Raad het EU-rechtelijke argument tegen vooraf geheven griffierecht stelselmatig verwerpt.