Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak ging het om een beroep in cassatie dat een belanghebbende instelde tegen een uitspraak van Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 23 februari 2026. De griffier van de Hoge Raad deelde bij aangetekende brief mee dat griffierecht verschuldigd was en stelde daarvoor een betalingstermijn van vier weken. Het griffierecht bleef onbetaald. Nadat de griffier de belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid stelde te reageren, betoogde de belanghebbende dat de plicht tot voorafgaande betaling van griffierecht op straffe van niet-ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 in samenhang met artikel 52 van het EU-Handvest van de grondrechten. Als alternatief stelde belanghebbende voor dat griffierecht uitsluitend achteraf zou mogen worden geheven bij een ongegrond beroep, omdat die benadering veel evenrediger zou zijn. De belanghebbende verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwierp dit betoog volledig. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van het slechts enkele weken eerder gewezen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelde de Hoge Raad dat de aangevoerde gronden geen aanleiding geven prejudiciële vragen te stellen. Het verweer leverde evenmin grond op voor het oordeel dat de belanghebbende niet in verzuim zou zijn geweest. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb werd het beroep in cassatie niet-ontvankelijk verklaard. Van een proceskostenveroordeling zag de Hoge Raad af. De uitspraak illustreert dat het huidige griffierechtregime in de Nederlandse belastingrechtspraak stevig verankerd is en dat EU-rechtelijke argumenten gericht op wijziging van de heffingswijze door de Hoge Raad worden afgewezen, in elk geval zolang de eerder gevormde lijn niet wordt bijgesteld.