Hoge Raad verklaart cassatie niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 23 februari 2026. De griffier van de Hoge Raad wees belanghebbende per aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. Uit Track & Trace-gegevens bleek dat de brief was afgeleverd, maar het griffierecht werd niet voldaan. Vervolgens werd belanghebbende in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom betaling was uitgebleven. In reactie hierop betoogde belanghebbende dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen als ontvankelijkheidsvoorwaarde in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Belanghebbende stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie – indien daarover prejudiciële vragen zouden worden gesteld – zou oordelen dat heffing van griffierecht pas achteraf, bij een ongegrond beroep, evenrediger en daarmee EU-rechtelijk aanvaardbaar zou zijn. Tevens werd betoogd dat de Hoge Raad verplicht was dergelijke vragen te stellen. De Hoge Raad verwierp dit betoog. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelde de Hoge Raad dat er geen aanleiding bestaat voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie. De argumenten van belanghebbende leverden evenmin grond op voor het oordeel dat sprake was van verschoonbaar verzuim. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb werd het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk verklaard. Een proceskostenveroordeling bleef achterwege. De uitspraak bevestigt de vaste Nederlandse rechtspraktijk dat tijdige betaling van griffierecht een strikte ontvankelijkheidsdrempel vormt, en dat het huidige stelsel verenigbaar wordt geacht met het EU-Grondrechtenhandvest.