Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak heeft de Hoge Raad op 18 september 2026 uitspraak gedaan in een cassatieprocedure op het gebied van het belastingrecht. Belanghebbende had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 6 januari 2026. De griffier van de Hoge Raad stelde belanghebbende bij aangetekende brief in de gelegenheid het verschuldigde griffierecht te voldoen binnen vier weken. Hoewel de brief aantoonbaar was afgeleverd, bleef betaling uit. Nadat belanghebbende de kans had gekregen om te reageren op het uitblijven van betaling, voerde hij aan dat de verplichting om vooraf griffierecht te betalen als voorwaarde voor ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52. Zijn stelling was dat heffing achteraf – uitsluitend bij een ongegrond beroep – een veel evenrediger alternatief is. Op die grond verzocht hij de Hoge Raad prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad wijst dit verzoek af. Met een expliciete verwijzing naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van het arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelt de Hoge Raad dat dezelfde EU-rechtelijke bezwaren reeds eerder zijn beoordeeld en verworpen. Er bestaat geen aanleiding opnieuw prejudiciële vragen te stellen. Nu belanghebbende het griffierecht niet heeft voldaan en zijn verweer geen deugdelijke grond biedt voor het oordeel dat hij daartoe niet in verzuim is geweest, verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Een proceskostenveroordeling blijft achterwege. De uitspraak heeft een bevestigend karakter en voegt inhoudelijk weinig toe aan de bestaande jurisprudentie, maar onderstreept dat EU-rechtelijke bezwaren tegen de griffierechtplicht niet kunnen dienen als legitimatie voor niet-betaling.