Hoge Raad verklaart cassatie niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 6 januari 2026. De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende bij aangetekende brief van 28 mei 2026 op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. Hoewel de brief aantoonbaar was afgeleverd op het opgegeven adres, bleef betaling uit. Op 26 juni 2026 werd de belanghebbende in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. In reactie hierop stelde de belanghebbende dat de verplichting om voorafgaand aan de behandeling griffierecht te betalen — op straffe van niet-ontvankelijkheid — in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. De belanghebbende betoogde dat een evenrediger alternatief zou zijn om griffierecht pas achteraf te heffen indien het beroep ongegrond wordt verklaard, en verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Onder verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde juridische argumenten reeds uitvoerig zijn beoordeeld en verworpen, ziet de Hoge Raad geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. Omdat het griffierecht niet is betaald en de aangevoerde gronden geen verschoonbare reden opleveren voor het verzuim, verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Een proceskostenveroordeling blijft achterwege. De uitspraak bevestigt dat de Nederlandse griffierechtplicht vooraf standhoudt onder het EU-Handvest en dat belastingplichtigen geen toegang tot de cassatierechter verkrijgen zonder tijdige betaling, ongeacht EU-grondrechtelijke bezwaren.