Hoge Raad verklaart cassatieberoep belastingzaak ongegrond

Samenvatting

De Hoge Raad heeft op 18 september 2026 uitspraak gedaan in een belastingzaak tussen een niet nader genoemde belastingplichtige ([P]) en de Belastingdienst. Het betreft een beroep in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Den Haag (ECLI:NL:GHDHA:2025:1097). De precieze inhoud van het belastinggeschil is op basis van de gepubliceerde tekst niet volledig kenbaar, hetgeen een zekere onzekerheid meebrengt bij de analyse. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond. Hij doet dit niet op basis van een zelfstandige motivering in dit arrest, maar verwijst volledig naar de gronden die zijn neergelegd in het arrest van dezelfde datum in de nauw samenhangende parallelzaak met nummer 25/02365 (ECLI:NL:HR:2026:1416), die eveneens tussen dezelfde partijen is gevoerd. Dit is een gebruikelijke werkwijze van de Hoge Raad bij samenhangende zaken: de leidende zaak bevat de volledige motivering, terwijl de overige zaken door middel van een verwijzingsarrest worden afgedaan. Een opvallend aspect is dat de belanghebbende kennelijk had verzocht om het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie, hetgeen duidt op een EU-rechtelijke dimensie van de kwestie. De Hoge Raad wijst dit verzoek af, eveneens op grond van de overwegingen in de parallelzaak, en oordeelt dus dat er geen aanleiding bestaat voor een dergelijke verwijzing. Voor een proceskostenveroordeling ziet de Hoge Raad geen aanleiding, zodat partijen ieder hun eigen kosten dragen. Het arrest is gewezen door vice-president M.E. van Hilten en de raadsheren E.N. Punt en M.A. Fierstra. De juridische en praktische betekenis van dit arrest is beperkt en dient te worden beoordeeld in samenhang met de inhoud van de parallelzaak ECLI:NL:HR:2026:1416.