Hoge Raad verklaart cassatieberoep belastingzaak ongegrond

Samenvatting

Op 18 september 2026 deed de Hoge Raad uitspraak in een belastingzaak (25/02364) waarin een belastingplichtige, aangeduid als [P], beroep in cassatie had ingesteld tegen een arrest van het Gerechtshof Den Haag (ECLI:NL:GHDHA:2025:1099). De concrete fiscale rechtsvraag die aan het cassatieberoep ten grondslag lag, is uit de gepubliceerde uitspraaktekst niet af te leiden, nu de Hoge Raad de inhoudelijke beoordeling volledig delegeert aan een op dezelfde datum gewezen zusterarrest in de zaak met nummer 25/02299 (ECLI:NL:HR:2026:1414). De Hoge Raad verklaart het cassatiemiddel ongegrond onder verwijzing naar de gronden uit dat zusterarrest. Diezelfde gronden vormen ook de basis voor het oordeel dat er geen aanleiding bestaat om prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie, wat erop wijst dat de Hoge Raad de relevante Europese rechtsvraag – zo die al speelde – voldoende duidelijk acht op grond van bestaande jurisprudentie of de nationale rechtsvraag als doorslaggevend beschouwt. Een proceskostenveroordeling wordt niet uitgesproken. Dit arrest heeft als zelfstandige uitspraak een beperkte informatiewaarde en geringe precedentwerking. De juridische inhoud en eventuele richtinggevende betekenis zijn te vinden in het zusterarrest waarnaar wordt verwezen. Voor de belastingplichtige heeft de beslissing tot gevolg dat de hofuitspraak onherroepelijk vaststaat en geen vergoeding van proceskosten in cassatie wordt verkregen. Voor de bredere fiscale praktijk bevestigt de zaak de werkwijze van de Hoge Raad om samenhangende zaken via één leidend arrest af te doen, hetgeen bijdraagt aan proceseconomie maar de zelfstandige leesbaarheid van dit arrest aanzienlijk beperkt.