Hoge Raad verklaart cassatieberoep Participatiewet niet-ontvankelijk

Samenvatting

In deze zaak heeft de Hoge Raad op 11 september 2026 het cassatieberoep van een partij niet-ontvankelijk verklaard dat was gericht tegen een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep. De onderliggende procedure betrof een besluit op grond van de Participatiewet, waarbij de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg had geoordeeld (zaak 21/1933). De Centrale Raad van Beroep heeft vervolgens als hoogste feitelijke rechter uitspraak gedaan (ECLI:NL:CRVB:2026:404), waarna de betrokken partij beroep in cassatie instelde bij de Hoge Raad. De Hoge Raad heeft de cassatieklachten beoordeeld en geconcludeerd dat het beroep duidelijk niet kan slagen. Op grond daarvan heeft hij gebruikgemaakt van de bevoegdheid neergelegd in artikel 80a van de Wet op de rechterlijke organisatie, die het mogelijk maakt een cassatieberoep zonder verdere motivering niet-ontvankelijk te verklaren wanneer dit evident kansloos is. De procureur-generaal heeft voorafgaand aan de beslissing een advies uitgebracht, hetgeen de vaste procedure is bij toepassing van art. 80a RO. Er is geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak is in het openbaar gewezen door vice-president J.A.R. van Eijsden en de raadsheren Van der Voort Maarschalk en Van Roij. De juridische betekenis van deze uitspraak is beperkt: zij bevat geen inhoudelijke overwegingen over de Participatiewet of de toepassing daarvan en stelt geen nieuwe rechtsnormen. De uitspraak van de Centrale Raad van Beroep staat hierdoor definitief vast. Voor de betrokken burger zijn alle rechtsmiddelen uitgeput en is het overheidsbesluit onherroepelijk geworden. De zaak illustreert het functioneren van de art. 80a RO-procedure als poortwachtersmechanisme in het sociale zekerheidsrecht.