Hoge Raad verklaart cassatieberoep Participatiewet niet-ontvankelijk

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende cassatieberoep ingesteld bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep die betrekking had op een besluit op grond van de Participatiewet. De Hoge Raad stond voor de vraag of het ingestelde cassatieberoep ontvankelijk was. De Hoge Raad herhaalt de vaste regel dat cassatieberoep tegen uitspraken van de Centrale Raad slechts mogelijk is wegens schending of verkeerde toepassing van de in de betrokken socialeverzekeringswet uitdrukkelijk aangewezen artikelen. Voor Participatiewetzaken vloeit dit voort uit artikel 80 lid 1 Participatiewet, dat bepaalt dat cassatie uitsluitend kan worden ingesteld wegens schending van artikel 3 leden 2 tot en met 5 van diezelfde wet. Deze bepalingen zien op de vraag wie als gehuwd of echtgenoot wordt aangemerkt en wanneer sprake is van een gezamenlijke huishouding. Klachten over andere rechtsregels, de vaststelling van feiten of de motivering van de uitspraak zijn in cassatie bij uitspraken van de Centrale Raad per definitie niet vatbaar voor toetsing. Nu de klachten van belanghebbende geen betrekking hadden op de genoemde bepalingen uit artikel 3 Participatiewet, voldeden zij niet aan de limitatieve gronden voor cassatie. De Hoge Raad oordeelde dat het cassatieberoep duidelijk niet kon slagen en verklaarde het beroep niet-ontvankelijk, zonder proceskostenveroordeling. Deze beslissing past naadloos in de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad over de beperkte cassatiemogelijkheden in socialezekerheidszaken, zoals recent ook herhaald in HR 26 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:958). Voor de praktijk betekent dit dat burgers in Participatiewetzaken vrijwel geen toegang hebben tot de Hoge Raad, tenzij het geschil precies draait om de partnerschaps- of gezamenlijke huishoudingsdefinitie.