Hoge Raad: 30%-vergoeding telt mee bij excessieve vertrekvergoeding
ECLI:NL:HR:2025:508, Hoge Raad, 04-04-2025, 24/01203
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Artikel 31, lid 1, letter f, Wet LB 1964 in samenhang met artikel 31a, lid 2, Wet LB; artikel 32bb Wet LB; behoren vrijgestelde vergoedingen en verstrekkingen tot het loonbegrip voor de pseudo-eindheffing excessieve vertrekvergoeding?
Kern van de zaak
Een werkgever (belanghebbende) beëindigde in 2018 de dienstbetrekking met een werknemer die gebruikmaakte van de 30%-regeling. De werknemer ontving vertrekvergoedingen in 2018 en 2019. In geschil is of vrijgestelde extraterritoriale vergoedingen (30%-regeling) moeten worden meegenomen bij de berekening van het toetsloon voor de heffing over excessieve vertrekvergoedingen ex artikel 32bb Wet LB 1964.
Beslissing van de rechter
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van het Hof en de Rechtbank; het beroep tegen de uitspraak van de Inspecteur wordt ongegrond verklaard. De doorslaggevende reden is dat vrijgestelde vergoedingen onder de 30%-regeling wél tot het toetsloon in de zin van artikel 32bb Wet LB 1964 behoren, waardoor de fiscus gelijk krijgt.
Impactscore
HoogDit is een Hoge Raad-arrest dat een fundamentele vraag over de reikwijdte van het toetsloonbegrip in de 30%-regeling en excessieve vertrekvergoedingen beantwoordt; het heeft brede praktische gevolgen voor werkgevers met internationale werknemers, maar is sectoraal beperkt tot loonheffing/expatregimes.
Belangrijkste punten
- 1Vrijgestelde extraterritoriale vergoedingen (30%-regeling, art. 31a lid 2 Wet LB 1964) tellen mee bij de berekening van het toetsloon voor excessieve vertrekvergoedingen (art. 32bb Wet LB 1964).
- 2Het Hof en de Rechtbank oordeelden ten onrechte dat deze vergoedingen buiten het loonbegrip van art. 32bb vielen.
- 3De Hoge Raad volgt de conclusie van de Advocaat-Generaal (onderdeel 11, ECLI:NL:PHR:2024:1422).
- 4Het gaat om een principiële uitleg van het loonbegrip in de pseudo-eindheffing bij excessieve vertrekvergoedingen.
- 5Geen proceskostenveroordeling opgelegd.
Impactanalyse
Juridische impact
De Hoge Raad geeft een richtinggevende uitleg van het toetsloonbegrip in artikel 32bb Wet LB 1964: ook loon dat vrijgesteld is van eindheffing via de 30%-regeling behoort tot het toetsloon, waardoor de grondslag voor de heffing over excessieve vertrekvergoedingen ruimer is dan lagere rechters hadden aangenomen. Dit arrest heeft directe werking voor alle vergelijkbare gevallen waarbij werknemers met de 30%-regeling een vertrekvergoeding ontvangen.
Praktische impact
Werkgevers die aan expats of buitenlandse werknemers met de 30%-regeling vertrekvergoedingen betalen, dienen bij de berekening van de excessieve vertrekvergoedingsheffing rekening te houden met een hoger toetsloon, wat kan leiden tot een lagere of geen heffing over het excessieve gedeelte dan wel een gewijzigde grondslag. Belastingadviseurs en HR-afdelingen moeten hun aanpak herijken.
Onderwerp-impact
Voor expats en internationaal mobiele werknemers die gebruik maken van de 30%-regeling heeft dit arrest gevolgen voor de fiscale afwikkeling bij vertrek: het toetsloon wordt hoger, wat de berekening van de pseudo-eindheffing bij excessieve vertrekvergoedingen beïnvloedt.
Samenvatting
Deze zaak draait om de fiscale behandeling van vertrekvergoedingen aan een werknemer die gebruikmaakt van de 30%-regeling voor extraterritoriale kosten. Na beëindiging van de dienstbetrekking in 2018 ontving de werknemer vertrekvergoedingen in 2018 en 2019. Op grond van artikel 32bb van de Wet op de loonbelasting 1964 is een werkgever een pseudo-eindheffing verschuldigd over zogenoemde excessieve vertrekvergoedingen. De kern van het geschil is hoe het toetsloon – de drempel waarboven een vergoeding als 'excessief' kwalificeert – moet worden berekend. Concreet: tellen vrijgestelde extraterritoriale vergoedingen die onder de 30%-regeling vallen (artikel 31a lid 2 letter e Wet LB 1964) mee bij dat toetsloon? Zowel de Rechtbank als het Hof oordeelden dat dergelijke vrijgestelde vergoedingen niet tot het loon in de zin van artikel 32bb behoren, en gaven daarmee de werkgever gelijk. De Inspecteur stelde cassatie in. De Hoge Raad volgt de conclusie van de Advocaat-Generaal en oordeelt anders: de vrijgestelde vergoedingen behoren wél tot het toetsloon. Dit betekent dat het toetsloon hoger uitvalt, hetgeen de berekening van de excessieve vertrekvergoedingsheffing beïnvloedt ten gunste van de fiscus. De uitspraken van het Hof en de Rechtbank worden vernietigd, en het beroep van de werkgever tegen de aanslag van de Inspecteur wordt ongegrond verklaard. Dit arrest heeft grote praktische betekenis voor werkgevers die internationale werknemers in dienst hebben met de 30%-regeling. Bij vertrek van dergelijke werknemers moet bij de berekening van de pseudo-eindheffing over excessieve vertrekvergoedingen het volledige loon – inclusief de belastingvrije 30%-vergoeding – als toetsloon worden meegenomen. Werkgevers, HR-professionals en belastingadviseurs dienen hun berekeningssystematiek hierop aan te passen om onjuiste aangiften loonheffingen te voorkomen.