Hof wijst vorderingen ondernemer tegen gemeenteraadslid af
ECLI:NL:GHDHA:2026:3200, Gerechtshof Den Haag, 23-10-2026, 200.376.353/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Geschil over twee uitlatingen van een lid van de gemeenteraad in Rotterdam over een ondernemer, die daar een speelpark exploiteert. De ondernemer stelt dat het gemeenteraadslid met deze uitlatingen onrechtmatig tegenover hem heeft gehandeld. Hij doet een beroep op de bescherming van zijn persoonlijke levenssfeer, reputatie en eer en goede naam en vordert rectificatie. Het gemeenteraadslid beroept zich op zijn vrijheid van meningsuiting. De voorzieningenrechter heeft de vorderingen van de ondernemer gedeeltelijk toegewezen en geboden dat het gemeenteraadslid een rectificatie plaatst. Het hof komt tot een ander oordeel en wijst de vorderingen van de ondernemer alsnog af. Het hof wijst de vordering van het gemeenteraadslid, gegrond op art. 237 lid 6 Rv, tot vergoeding van zijn volledige proceskosten af. Dit geding is naar het oordeel van het hof geen SLAPP-rechtszaak (een geding als bedoeld in art. 237 lid 6 Rv/art. 4 Richtlijn (EU) 2024/1069). Verder enkele procesrechtelijke verwikkelingen (relatieve bevoegdheid, tweeconclusieregel, uitleg grief).
Kern van de zaak
Een ondernemer dagvaardde een gemeenteraadslid en vorderde rectificatie van uitlatingen op Instagram en LinkedIn. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag wees de vorderingen aanvankelijk toe. Het gemeenteraadslid ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag wijst de vorderingen van de ondernemer alsnog af. Grief I over de relatieve bevoegdheid van de rechtbank Den Haag stuit af op artikel 110 lid 3 Rv, dat hoger beroep tegen een bevoegdheidsoordeel uitsluit; het beroep op de doorbrekingsjurisprudentie slaagt niet.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande jurisprudentie toe (art. 110 lid 3 Rv en doorbrekingsleer) zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de feitelijke context is casuïstisch en de tekst van de uitspraak is onvolledig, waardoor de volledige motivering niet kan worden beoordeeld.
Belangrijkste punten
- 1Hoger beroep tegen verwerping van een bevoegdheidsverweer is op grond van artikel 110 lid 3 Rv niet toegelaten.
- 2Het beroep op de doorbrekingsjurisprudentie (schending fundamenteel rechtsbeginsel) faalt: de enkele omstandigheid dat de achterban van het gemeenteraadslid moeite had de zitting bij te wonen, vormt geen fundamentele schending.
- 3De ondernemer vorderde rectificatie van uitlatingen van het gemeenteraadslid op Instagram en LinkedIn.
- 4Het hof komt tot een ander oordeel dan de voorzieningenrechter en wijst alle vorderingen van de ondernemer af.
- 5De uitspraak betreft een kort-gedingprocedure die in extreem korte tijd (dagvaarding en arrest op 21-23 oktober 2026) is behandeld.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strikte toepassing van artikel 110 lid 3 Rv: een bevoegdheidsoordeel in eerste aanleg is niet vatbaar voor hoger beroep, en de doorbrekingsjurisprudentie kan niet worden ingeroepen louter op grond van praktische bezwaren voor de wederpartij of diens achterban.
Praktische impact
De ondernemer krijgt geen rectificatie afgedwongen; de uitlatingen van het gemeenteraadslid op sociale media hoeven niet te worden verwijderd of gecorrigeerd. Het gemeenteraadslid is in hoger beroep in het gelijk gesteld.
Onderwerp-impact
Voor politici en volksvertegenwoordigers onderstreept de uitspraak dat uitlatingen op sociale media in de politieke context beschermd kunnen zijn; rectificatievorderingen van private partijen tegen raadsleden zijn niet zonder meer toewijsbaar.
Samenvatting
In deze kort-gedingzaak had een ondernemer een gemeenteraadslid gedagvaard en rectificatie gevorderd van uitlatingen die het raadslid had gedaan op Instagram en LinkedIn. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag wees de vorderingen in eerste aanleg toe en veroordeelde het gemeenteraadslid tot het plaatsen van een rectificatie op zijn sociale mediakanalen. Het gemeenteraadslid stelde daarop binnen één dag hoger beroep in bij het Gerechtshof Den Haag. In hoger beroep voerde het gemeenteraadslid zeven grieven aan, waarvan grief I betrekking had op de relatieve bevoegdheid van de rechtbank Den Haag. Hij betoogde dat de rechtbank Rotterdam bevoegd had moeten zijn, nu alle relevante omstandigheden van de zaak zich in het arrondissement Rotterdam afspelen. De voorzieningenrechter had de bevoegdheid gebaseerd op artikel 102 Rv (schadeplaats). Het hof stelt voorop dat ingevolge artikel 110 lid 3 Rv geen hogere voorziening openstaat tegen een vonnis waarbij een bevoegdheidsverweer wordt verworpen. Grief I stuit hierop reeds af. Het gemeenteraadslid deed een beroep op de doorbrekingsjurisprudentie en stelde dat door het toelaten van 'forumshoppen' een fundamenteel rechtsbeginsel was geschonden, nu zijn achterban de zitting in Den Haag moeilijk kon bijwonen. Het hof verwerpt dit beroep: de omstandigheid dat de achterban praktische bezwaren ervaart bij het bijwonen van een zitting buiten het eigen arrondissement, levert geen schending op van een fundamenteel rechtsbeginsel dat de doorbreking van het appelverbod rechtvaardigt. Het hof komt vervolgens tot een ander eindoordeel dan de voorzieningenrechter en wijst de vorderingen van de ondernemer alsnog integraal af. De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat het appelverbod van artikel 110 lid 3 Rv strikt wordt toegepast en dat de doorbrekingsjurisprudentie een hoge drempel kent.