Hof bekrachtigt vonnis over sanctieclausule cyberverzekering
ECLI:NL:GHDHA:2026:3005, Gerechtshof Den Haag, 13-10-2026, 200.346.879/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Verzekeringsrecht. Cyberverzekering. Verzekerde heeft na een hack losgeld betaald aan de hackers. Verzekeraar heeft geweigerd het losgeld te vergoeden met een beroep op de sanctieclausule (een dekkingsuitsluiting) die deel uitmaakt van de verzekeringsvoorwaarden. Volgens de verzekeraar is het vergoeden van het losgeld in dit geval in strijd met Amerikaanse sanctieregelgeving.
Kern van de zaak
Een verzekerde (appellante) vorderde uitkering onder een cyberverzekering, maar de verzekeraar (geïntimeerde) beriep zich op een sanctieclausule vanwege risico op OFAC-sancties. De rechtbank Rotterdam wees de vordering af; appellante ging in hoger beroep en bestreed de bewijslastverdeling en toetsingsmaatstaf voor de toepasselijkheid van de sanctieclausule.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 12 juni 2024 en wijst de vorderingen van appellante af. Appellante wordt veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep (€ 12.369,-). De grieven van appellante over de bewijslastverdeling, toetsingsmaatstaf en uitleg van het Amerikaanse sanctierecht slagen niet.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is relevant voor de praktijk van cyberverzekeringen en sanctieclausules, maar betreft een hoger beroep bij een gerechtshof zonder fundamentele nieuwe rechtsnormen; de beslissing is casuïstisch en bekrachtigt enkel het vonnis van de rechtbank.
Belangrijkste punten
- 1De sanctieclausule in de cyberverzekering staat centraal: de verzekeraar weigerde uitkering wegens risico op OFAC-sancties (VS).
- 2Appellante bestreed de bewijslastverdeling: zij stelde dat niet zij maar de verzekeraar de toepasselijkheid van de sanctieclausule moet bewijzen.
- 3Het hof handhaaft de door de rechtbank gehanteerde toetsingsmaatstaf dat de kans op secundaire sancties 'aanzienlijk genoeg' moet zijn.
- 4Het incidenteel hoger beroep van geïntimeerde betrof de advieskosten (niet voor vergoeding in aanmerking gekomen); de uitkomst hiervan is uit de tekst niet volledig op te maken.
- 5Op de cyberverzekering is Nederlands recht van toepassing; partijen zijn het hierover eens.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij cyberverzekeringen met sanctieclausules de verzekeraar een aanzienlijk OFAC-sanctierisico mag tegenwerpen als weigeringsgrond, en geeft aanwijzingen over de bewijslastverdeling en toetsingsmaatstaf bij dergelijke clausules. De uitspraak is relevant voor de uitleg van (Amerikaanse) sanctieclausules in Nederlandse verzekeringscontexten.
Praktische impact
Verzekerde bedrijven die een beroep doen op een cyberverzekering worden geconfronteerd met de reële mogelijkheid dat een sanctieclausule uitkering blokkeert indien sprake is van een aanzienlijk OFAC-sanctierisico. Dit benadrukt het belang van zorgvuldige screening van tegenpartijen bij cyberincidenten en kritische beoordeling van sanctieclausules bij het afsluiten van cyberverzekeringen.
Onderwerp-impact
Voor de cyberverzekeringspraktijk verduidelijkt deze uitspraak dat sanctieclausules effectief als dekkingsuitsluiting kunnen werken bij OFAC-gerelateerde risico's, wat de reikwijdte van cyberverzekeringsdekking in internationale context beperkt.
Samenvatting
In deze zaak stond een cyberverzekering centraal waarbij de verzekeraar weigerde tot uitkering over te gaan op grond van een sanctieclausule. Die clausule voorziet in uitsluiting van dekking indien het verwerken van de schade-uitkering zou leiden tot overtreding van Amerikaanse OFAC-sanctieregelgeving. De rechtbank Rotterdam had in haar vonnis van 12 juni 2024 geoordeeld dat de kans op het opleggen van secundaire sancties door OFAC 'aanzienlijk genoeg' was om een beroep op de sanctieclausule te rechtvaardigen, en wees de vordering van appellante af. Appellante stelde in hoger beroep tien grieven voor, gericht tegen onder meer de bewijslastverdeling (zij betwistte dat zij de niet-toepasselijkheid van de sanctieclausule moest bewijzen), de toetsingsmaatstaf, de interpretatie van het Amerikaanse sanctierecht en de onvoldoende aandacht voor haar stellingen. Geïntimeerde stelde incidenteel hoger beroep in over de weigering van de rechtbank om advieskosten voor vergoeding in aanmerking te laten komen. Het Gerechtshof Den Haag volgt de rechtbank en bekrachtigt het vonnis. De grieven van appellante slagen niet: het hof handhaaft de gehanteerde toetsingsmaatstaf en de bewijslastverdeling. Op de cyberverzekering is Nederlands recht van toepassing; hierover bestond tussen partijen geen geschil. Appellante wordt veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 12.369,- vermeerderd met wettelijke rente. De uitspraak is relevant voor de verzekeringspraktijk omdat zij bevestigt dat sanctieclausules in cyberverzekeringen effectief als dekkingsuitsluiting kunnen fungeren wanneer sprake is van een aanzienlijk risico op OFAC-sancties. De uitkomst van het incidenteel hoger beroep over de advieskosten is op basis van de beschikbare tekst niet volledig te beoordelen.