WOZ-gemachtigde slaagt niet in beroep op bijzonder geval

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Den Haag staat de proceskostenvergoeding in WOZ-procedures centraal, meer specifiek de vraag of het bedrijfsmodel van de gemachtigde van belanghebbende een 'bijzonder geval' oplevert in de zin van artikel 30a, lid 1 en lid 2, Wet WOZ. Dit begrip is door de Hoge Raad uitgewerkt in zijn arrest van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46) en biedt onder omstandigheden ruimte voor een hogere proceskostenvergoeding dan de forfaitaire bedragen die gelden na de inwerkingtreding van de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm (WHpkv) op 1 januari 2024. De gemachtigde brengt financiële en andere bedrijfsinformatie in het geding en stelt dat de onderhavige werkzaamheden zijn verricht op basis van afspraken die al vóór 1 januari 2024 waren gemaakt, dus vóór de inwerkingtreding van de WHpkv. Tegelijkertijd verklaart de gemachtigde dat hij in nieuwe procedures niet langer op no cure no pay-basis werkt. In een als productie overgelegde overeenkomst van opdracht uit oktober 2024 zijn vaste tarieven opgenomen voor de bezwaarfase, met een verdeling van de proceskostenvergoeding waarbij 75% aan het kantoor toekomt en 25% aan de opdrachtgever. De heffingsambtenaar concludeerde tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank had het beroep eerder gegrond verklaard, de WOZ-waarde verminderd tot € 218.000 en een proceskostenvergoeding van € 453,50 toegekend. Op basis van de beschikbare tekst — die onvolledig is — lijkt het hof het 'bijzonder geval'-verweer van de gemachtigde niet te honoreren en de uitspraak van de rechtbank te bevestigen. De uitspraak illustreert de spanning tussen commerciële no cure no pay-praktijken van WOZ-gemachtigden en de beperkingen die de WHpkv aan proceskostenvergoedingen stelt.