Dexia aansprakelijk voor schade aandelenleaseovereenkomsten

Samenvatting

In deze hoger beroep-procedure bij het Gerechtshof Den Haag staat een geschil tussen Dexia en een gedupeerde belegger centraal over aandelenleaseovereenkomsten. De belegger (geïntimeerde) had bij de kantonrechter met succes gevorderd dat Dexia onrechtmatig had gehandeld en/of toerekenbaar was tekortgeschoten, en vorderde terugbetaling van betaalde inleg, de restschuld, wettelijke rente, buitengerechtelijke kosten en proceskosten. De kantonrechter had de vorderingen van Dexia afgewezen en Dexia in de proceskosten veroordeeld. Dexia stelde hoger beroep in en voerde onder meer als grief aan dat de vordering van geïntimeerde was verjaard. Het hof gaat niet mee in dit verjaringsverweer. De vordering is gebaseerd op onrechtmatige daad, waarvoor een verjaringstermijn van vijf jaar geldt (artikel 3:310 lid 1 BW), aanvangende op het moment van daadwerkelijke bekendheid met de schade en de aansprakelijke persoon. Het hof stelt vast dat de verjaring rechtsgeldig is gestuit: voor een geldige stuitingshandeling in de zin van artikel 3:317 lid 1 BW is slechts vereist dat de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht voorbehoudt. De stelling van Dexia dat de stuitingsmededeling ook een precieze feitelijke en juridische inkleding moet bevatten, wordt uitdrukkelijk verworpen. Of een mededeling kwalificeert als stuiting wordt bepaald aan de hand van de inhoud én de context en overige omstandigheden van het geval. Het hof bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter. Dexia wordt gehouden aan haar aansprakelijkheid voor de door de belegger geleden schade voortvloeiend uit de aandelenleaseovereenkomsten. De grieven van Dexia worden verworpen. Deze uitspraak sluit aan bij een vaste lijn in de rechtspraak over Dexia-zaken en biedt geen nieuwe rechtsontwikkeling, maar bevestigt de bescherming van gedupeerde beleggers tegenover formele verjaringsverweren van financiële dienstverleners.