Vader verliest strijd om gezag en verblijf dochter
ECLI:NL:GHAMS:2026:2990, Gerechtshof Amsterdam, 20-10-2026, 200.366.431/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)gezag, hoofdverblijfplaats en omgang. Artikel: 1:253c lid 4 BW
Kern van de zaak
Een vader vecht in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam om het gezag over en de hoofdverblijfplaats van zijn dochter, die kort na haar geboorte bij pleegouders is ondergebracht. Hij stelt dat jeugdbeschermingsinstantie WSS onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar plaatsing bij hem en dat zijn kansen nooit eerlijk zijn bewezenaard. De rechtbank had eerder geoordeeld dat het perspectief van het kind inmiddels bij de pleegouders ligt.
Beslissing van de rechter
Het hof bekrachtigt de bestreden beschikking van de rechtbank; het verzoek van de vader tot wijziging van gezag en hoofdverblijfplaats wordt afgewezen. De doorslaggevende reden is het tijdsverloop: door het handelen van WSS is het belang van het kind niet langer gediend met een perspectiefwijziging, ook al erkent het hof dat WSS eerder onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar mogelijkheden bij de vader.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele familiezaak in hoger beroep zonder precedentwerking; de toegepaste rechtsprincipes (belang van het kind, artikel 8 EVRM, tijdsverloop) zijn reeds gevestigd in de jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1WSS heeft onvoldoende onderzoek gedaan naar plaatsingsmogelijkheden bij de vader of diens netwerk, wat strijd oplevert met artikel 8 EVRM en het IVRK.
- 2Door het tijdsverloop is het belang van het kind niet langer gediend met een perspectiefwijziging naar de vader.
- 3De vader stelt dat zijn thuissituatie stabiel en veilig is en wenst eenhoofdig gezag om de band met pleegouders en moeder te waarborgen.
- 4WSS baseerde haar beslissingen op politiemeldingen en informatie van de verloskundige over agressief gedrag van de vader jegens de moeder.
- 5De grote geografische afstand tussen de pleegouders en de vader beperkt de omgangsmogelijkheden en versterkt de zorg over het contact.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat feitelijk tijdsverloop – mede veroorzaakt door toerekenbaar onvoldoende handelen van een jeugdbeschermingsinstantie – zwaarder kan wegen dan het vastgestelde procedurele onrecht jegens een ouder, zonder dat dit directe gevolgen heeft voor de instantie zelf. De spanning tussen artikel 8 EVRM/IVRK-rechten van de vader en het belang van het kind wordt hier uitdrukkelijk erkend maar in het nadeel van de vader beslecht.
Praktische impact
De vader verliest de mogelijkheid om zijn dochter bij zich te laten wonen en blijft beperkt tot omgang op afstand. Het kind blijft bij de pleegouders, terwijl zowel de raad als de rechtbank eerder erkenden dat de vader nooit een eerlijke kans heeft gekregen.
Onderwerp-impact
Deze zaak illustreert hoe vertragingen en gebrekkig onderzoek door jeugdbeschermingsinstanties structurele gevolgen kunnen hebben voor ouder-kindrelaties, zonder dat dit leidt tot herstel of compensatie voor de betrokken ouder.
Samenvatting
In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam (20 oktober 2026) gaat het om een vader die in hoger beroep vecht voor het gezag over en de hoofdverblijfplaats van zijn dochter. Het kind werd kort na de geboorte, nadat de relatie tussen de ouders was verbroken, bij pleegouders ondergebracht. De vader heeft van meet af aan gepoogd contact te krijgen met zijn dochter, maar werd daarin lange tijd gehinderd. Zowel de Raad voor de Kinderbescherming als de rechtbank hadden eerder vastgesteld dat jeugdbeschermingsinstantie WSS onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de mogelijkheden van plaatsing bij de vader of zijn netwerk, en dat de vader nooit een eerlijke kans heeft gekregen. Dit handelen levert volgens de vader strijd op met artikel 8 EVRM (recht op gezinsleven) en het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. De vader stelt dat zijn thuissituatie stabiel en veilig is en dat het perspectief van zijn dochter bij hem zou moeten liggen. Hij verzoekt om eenhoofdig gezag, met behoud van de band met de pleegouders en de moeder. WSS verweert zich door te wijzen op eerdere politiemeldingen over agressief gedrag van de vader jegens de moeder, alsmede op het feit dat de vader herhaaldelijk niet tijdig heeft aangetoond te voldoen aan de gestelde voorwaarden voor nader onderzoek. Het hof bekrachtigt de bestreden beschikking. De doorslaggevende overweging is dat door het verstreken tijdsverloop het belang van het kind niet langer is gediend met een perspectiefwijziging. Hoewel het hof erkent dat WSS eerder tekort is geschoten en dat dit grote gevolgen heeft gehad voor de vader en zijn dochter – temeer nu de pleegouders ver van de vader wonen en omgang daardoor beperkt is – weegt het belang van continuïteit en stabiliteit voor het kind zwaarder. De verzoeken van de vader worden afgewezen.