Dexia effectenlease: verjaringsgeschil over vernietigingsbrief echtgenote

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Amsterdam in een effectenleasegeschil tussen een afnemer en Dexia. De afnemer heeft in het verleden effectenleaseovereenkomsten gesloten met Dexia. Zijn echtgenote heeft deze overeenkomsten vernietigd door middel van een vernietigingsbrief op grond van artikel 1:89 BW in samenhang met artikel 1:88 BW, omdat zij als echtgenote geen toestemming had gegeven voor het aangaan van deze overeenkomsten. Zowel de afnemer als de echtgenote hebben tijdig een opt-out verklaring uitgebracht ten aanzien van de WCAM-overeenkomst die het Gerechtshof Amsterdam in 2007 verbindend had verklaard, zodat zij niet gebonden zijn aan die collectieve schikking. De kantonrechter heeft in eerste aanleg geoordeeld dat de vernietiging rechtsgeldig was, de effectenleaseovereenkomsten vernietigd verklaard en Dexia veroordeeld tot terugbetaling van hetgeen zij op grond van de overeenkomsten had ontvangen, vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten. In hoger beroep stelt Dexia onder meer dat de rechtsvordering tot vernietiging is verjaard. Het hof stelt vast dat dit verjaringsgeschil uitsluitend betrekking heeft op effectenleaseovereenkomst 1a; voor verlengingsovereenkomst 1b en effectenleaseovereenkomst 2 staat immers vast dat deze binnen drie jaar vóór de collectieve vordering zijn afgesloten en daarmee tijdig zijn vernietigd conform het arrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2015. De verdere inhoudelijke beoordeling van het hof ontbreekt in de beschikbare tekst, waardoor de uiteindelijke uitkomst niet met zekerheid kan worden vastgesteld. De zaak illustreert dat de nasleep van de Dexia-effectenleaseaffaire nog steeds tot individuele procedures leidt, waarbij verjaring een centraal verweer blijft.