Scheidingsmuur mandelig verklaard, buitentrap moet worden verwijderd

Samenvatting

In deze burengeschilzaak twistten appellanten en geïntimeerden over twee samenhangende kwesties: de mandeligheid van een scheidingsmuur tussen hun percelen en de rechtmatigheid van een door geïntimeerden geplaatste buitentrap. In eerste aanleg had de rechtbank geoordeeld dat de scheidingsmuur ter hoogte van een berging niet mandelig was, omdat de berging feitelijk slechts een afgedichte brandgang was die was gecreëerd door muurtjes tussen bestaande muren te plaatsen. Daartegen richten geïntimeerden hun grieven in incidenteel hoger beroep. Appellanten kwamen op tegen de afwijzing van hun vordering tot verwijdering van de buitentrap. Het Gerechtshof Amsterdam vernietigt het bestreden vonnis volledig en doet opnieuw recht. Het hof verklaart voor recht dat de scheidingsmuur zowel tot als vanaf de patio mandelig is in de zin van artikel 5:62 lid 2 BW, waarmee het de redenering van de rechtbank over de aard van de berging verwerpt. Verklaringen over de bedoeling van partijen ten tijde van de splitsing acht het hof voor dit oordeel niet relevant. Daarnaast stelt het hof vast dat de huidige locatie van de buitentrap een onnodige inbreuk maakt op het eigendomsrecht van appellanten. Het hof veroordeelt geïntimeerden dan ook tot verwijdering van de trap binnen twee maanden na betekening van het arrest, op straffe van een dwangsom van € 100 per dag met een maximum van € 25.000. Tot slot worden geïntimeerden verplicht appellanten toegang tot hun perceel te verlenen voor het verrichten van normaal onderhoud of werkzaamheden. De uitspraak illustreert hoe de rechter bij mandeligheidsgeschillen de feitelijke bouwkundige situatie zelfstandig kwalificeert en dat een onnodige inbreuk op eigendomsrecht voldoende grondslag biedt voor een dwangsom-gedekte verwijderingsvordering.