Ouders bereiken akkoord over zorgregeling kind in hoger beroep

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam stonden een vader en moeder tegenover elkaar in een geschil over de zorgregeling voor hun minderjarige dochter. In eerste aanleg had de voorzieningenrechter een beperkte zorgregeling vastgesteld van twee uur per week, in een setting die de vader als onnatuurlijk ervoer. De vader appelleerde en voerde vijf grieven aan: hij betwistte de feitelijke vaststellingen over de verblijfssituatie van het kind, de weigering om het kind bij wijze van voorlopige maatregel aan hem toe te vertrouwen, en de buitensluiting van enkele producties. De moeder voerde incidenteel appel en stelde onder meer dat de voorzieningenrechter de vorderingen van de vader ten onrechte inhoudelijk had beoordeeld en dat de vastgestelde zorgregeling in elk geval diende te worden vernietigd. Tijdens de mondelinge behandeling op 12 augustus 2026 schorste het hof de zitting, waarop de ouders alsnog overeenstemming bereikten. Zij kwamen een tijdelijke zorgregeling overeen die van kracht is totdat de bodemrechter in de hoofdzaak een definitieve beslissing heeft genomen. Door deze schikking verviel de noodzaak voor het hof om de inhoudelijke grieven te beoordelen. De volledige tekst van de uitspraak is niet beschikbaar, waardoor de exacte inhoud van de overeengekomen regeling en het formele dictum niet kunnen worden vastgesteld. Wat wel duidelijk is, is dat het hof de schikking heeft geregistreerd en dat de bodemprocedure over de definitieve zorgregeling nog loopt. De zaak onderstreept het belang van de mondelinge behandeling als moment waarop partijen, ook in hoger beroep, tot een minnelijke oplossing kunnen komen in het belang van het kind.