WOZ-waarde woning niet te hoog vastgesteld na vergelijking
ECLI:NL:GHAMS:2026:2573, Gerechtshof Amsterdam, 02-07-2026, 25/849
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)WOZ 2021 woning. Verwijzing. Na gegrond verzet inhoudelijke behandeling.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige (eiser) betwist de door de gemeente vastgestelde WOZ-waarde van zijn woning. Hij stelt dat de waarde te hoog is en voert eigen vergelijkingsobjecten aan om een lagere waarde van € 168.000,- te onderbouwen. De zaak betreft een verwijzingsprocedure na een arrest van de Hoge Raad.
Beslissing van de rechter
Het beroep van eiser wordt afgewezen (ongegrond); de door verweerder gehanteerde vergelijkingsobjecten en grondprijzen zijn deugdelijk onderbouwd en de door eiser aangedragen vergelijkingsobjecten staven juist dat de WOZ-waarde niet te hoog is vastgesteld. Het beroep op het motiveringsbeginsel slaagt evenmin bij gebrek aan concrete onderbouwing.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijk oordeel in een individuele WOZ-zaak zonder principiële nieuwe rechtsvragen; de uitkomst past binnen de gevestigde jurisprudentie over WOZ-vergelijkingen en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Verweerder mocht vergelijkingsobjecten met grotere percelen hanteren; hogere prijs per m² bij kleinere percelen zou eiser juist benadelen
- 2Beroep op HR 3 maart 2023 (ECLI:NL:HR:2023:332) faalt: de door eiser aangedragen vergelijkingsobjecten ondersteunen de vastgestelde WOZ-waarde
- 3Gestelde verkoop van de eigen onroerende zaak ([straat 1] 78) telt niet mee, omdat de woning niet op de vrije markt is verkocht; eiser betwist dit niet
- 4Beroep op motiveringsbeginsel slaagt niet bij gebrek aan concrete aanwijzing welk onderdeel onvoldoende gemotiveerd zou zijn
- 5De zaak is door de Hoge Raad verwezen naar het Gerechtshof Amsterdam, dat als verwijzingsrechter optreedt
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat bij WOZ-taxaties vergelijkingsobjecten met afwijkende perceelgrootten bruikbaar zijn, mits de invloed daarvan inzichtelijk is gemaakt en de belastingplichtige er niet door benadeeld wordt. Het beroep op HR 3 maart 2023 wordt in casu niet gehonoreerd.
Praktische impact
Eigenaren van woningen met een kleine tuin of perceel kunnen niet automatisch aanspraak maken op lagere grondprijzen per m² enkel omdat verweerder vergelijkingsobjecten met grotere percelen gebruikt; zij dienen concrete nadelen aannemelijk te maken.
Onderwerp-impact
Voor WOZ-procedures rondom woningen (vastgoed) bevestigt de uitspraak dat niet-marktconforme transacties buiten beschouwing worden gelaten en dat eigen vergelijkingsobjecten van de belastingplichtige soms averechts werken als bewijs.
Samenvatting
In deze verwijzingsprocedure voor het Gerechtshof Amsterdam betwist een belastingplichtige de WOZ-waarde van zijn woning. Verweerder (de gemeente) had de waarde vastgesteld op basis van vergelijkingsobjecten in de omgeving, waarbij ook percelen werden betrokken die groter zijn dan het perceel van de betreffende onroerende zaak. Eiser voerde aan dat hierdoor een onzuivere vergelijking plaatsvond en bepleitte een lagere WOZ-waarde van € 168.000,- op grond van door hemzelf aangedragen vergelijkingsobjecten. Het hof oordeelt dat verweerder de vergelijkingsobjecten met grotere percelen mocht hanteren. Uit de cijfermatige onderbouwing blijkt immers dat een groter perceel leidt tot een lagere prijs per m², zodat het gebruik van grotere percelen voor de grondwaardeberekening voor eiser gunstiger uitpakt dan vergelijking met kleinere percelen. Van benadeling is dus geen sprake. Eiser deed tevens een beroep op HR 3 maart 2023 (ECLI:NL:HR:2023:332) en stelde dat verweerder de in het bezwaarschrift genoemde verkooptransacties had moeten meewegen. Dit beroep slaagt niet. De vermeende verkoop van eisers eigen woning ([straat 1] 78) kon buiten beschouwing worden gelaten, omdat vast staat dat deze niet via de vrije markt heeft plaatsgevonden – een omstandigheid die eiser niet betwist. De twee overige door eiser genoemde vergelijkingsobjecten ([straat 1] 123-A en 123-M) zijn juist verkocht voor respectievelijk € 365.123,- en € 498.000,-, wat de vastgestelde WOZ-waarde eerder ondersteunt dan ondermijnt. Ten slotte faalt het beroep op het motiveringsbeginsel, omdat eiser niet heeft geconcretiseerd op welk onderdeel de motivering van het bestreden besluit tekortschiet. De zaak werd eerder door de Hoge Raad verwezen naar dit hof, waarbij de gemeente Dordrecht al was veroordeeld in de cassatiekosten en het griffierecht. Het hof wijst het beroep af en handhaaft de vastgestelde WOZ-waarde.