WOZ-waarde kangoeroewoning niet te hoog vastgesteld
ECLI:NL:GHAMS:2026:2135, Gerechtshof Amsterdam, 30-06-2026, 25/979
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Art. 16, onderdeel c, art. 17 Wet WOZ.
Kern van de zaak
Een eigenaar van een zogenoemde kangoeroewoning betwistte de door de gemeente vastgestelde WOZ-waarde. Partijen waren het eens dat de woning als één WOZ-object moest worden aangemerkt. De eigenaar stelde dat de WOZ-waarde te hoog was vastgesteld.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam bevestigt de uitspraak van de rechtbank en wijst het hoger beroep af. De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de WOZ-waarde van de woning niet te hoog is vastgesteld, en er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Impactscore
LaagHet betreft een feitelijke belastingzaak op hoger beroepsniveau waarbij partijen het eens waren over de objectafbakening; de uitspraak stelt geen nieuwe rechtsregels en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Partijen waren het eens dat de kangoeroewoning als één WOZ-object moet worden aangemerkt, hoewel de rechtbank van oordeel was dat er sprake is van twee afzonderlijke WOZ-objecten.
- 2Het vereiste van afsluitbaarheid ex artikel 16 onder c Wet WOZ is niet aangetoond, zodat geen sprake is van afzonderlijke WOZ-objecten.
- 3De WOZ-waarde wordt bepaald op grond van de fictiebepaling van artikel 17 lid 2 Wet WOZ (volle en onbezwaarde eigendom, vrije opleverbaarheid).
- 4De heffingsambtenaar heeft aannemelijk gemaakt dat de vastgestelde WOZ-waarde niet te hoog is.
- 5Het verzoek tot heropening van het onderzoek werd afgewezen; nadere stukken bleven buiten beschouwing.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij kangoeroewoningen de afbakeningscriteria en het vereiste van afsluitbaarheid uit artikel 16 onder c Wet WOZ doorslaggevend zijn voor de vraag of sprake is van één of meerdere WOZ-objecten. De uitkomst heeft beperkte precedentwerking nu partijen zelf instemden met één object.
Praktische impact
Eigenaren van kangoeroewoningen kunnen niet zonder meer aanspraak maken op afzonderlijke WOZ-taxaties per wooneenheid als niet is aangetoond dat de woningen afzonderlijk afsluitbaar en afgebakend zijn. De betwiste WOZ-waarde blijft in stand.
Onderwerp-impact
Voor de vastgoedpraktijk verduidelijkt deze uitspraak dat de fysieke en juridische zelfstandigheid van wooneenheden binnen een kangoeroewoning concreet moet worden aangetoond om afzonderlijke WOZ-objectafbakening te bewerkstelligen.
Samenvatting
In deze belastingzaak voor het Gerechtshof Amsterdam stond de WOZ-waarde van een kangoeroewoning centraal. De eigenaar had bezwaar gemaakt tegen de door de gemeente vastgestelde WOZ-waarde en stelde dat deze te hoog was. Een kangoeroewoning bestaat doorgaans uit twee afzonderlijke woongedeelten die geschikt zijn voor bewoning door verschillende huishoudens, vaak een ouder en een kind, terwijl de woning fysiek met elkaar verbonden blijft. Bij aanvang van de procedure waren partijen het erover eens dat de woning voor het betrokken belastingjaar als één WOZ-object moest worden aangemerkt. De rechtbank had weliswaar geoordeeld dat er feitelijk sprake was van twee zelfstandige woningen met essentiële voorzieningen, bewoond door verschillende gebruikers, maar volgde toch het eensluidende standpunt van partijen. De reden hiervoor was dat niet was aangetoond dat de wooneenheden voldeden aan het afsluitbaarheidsvereiste van artikel 16 onder c van de Wet WOZ, dat vereist dat een gedeelte bestemd is om als afzonderlijk geheel te worden gebruikt. De WOZ-waarde zelf werd vastgesteld op grond van artikel 17 lid 2 Wet WOZ, de zogenoemde fictie van volle en onbezwaarde overdracht bij vrije opleverbaarheid. Het hof oordeelde dat de heffingsambtenaar voldoende aannemelijk had gemaakt dat de vastgestelde waarde niet te hoog was. Een verzoek tot heropening van het onderzoek teneinde nadere stukken in te brengen werd afgewezen; deze stukken bleven buiten beschouwing. Het Gerechtshof Amsterdam bevestigt de uitspraak van de rechtbank volledig en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De zaak heeft beperkte bredere precedentwerking, maar illustreert dat de objectafbakening bij kangoeroewoningen sterk afhankelijk is van de feitelijke en juridische zelfstandigheid van de wooneenheden.