Omzetbelasting bij invoer terecht geheven via douane-UTB

Samenvatting

Dit hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam betreft de vraag of omzetbelasting bij invoer terecht is geheven via uitnodigingen tot betaling (UTB's) door de douane, nadat de importerende ondernemer (belanghebbende) de verschuldigde omzetbelasting ten onrechte had verwerkt via de verlengde heffingsregeling van artikel 23 Wet OB. Artikel 23 Wet OB maakt het mogelijk dat omzetbelasting bij invoer niet door de douane maar via de binnenlandse btw-aangifte van de ondernemer wordt geheven ('verlegging'). Dit is echter uitsluitend mogelijk als aan twee cumulatieve voorwaarden is voldaan: de ondernemer moet beschikken over een artikel 23-aanwijzing én de ingevoerde goederen moeten bestemd zijn voor die aangewezen ondernemer. In het onderhavige geval waren de goederen niet bestemd voor belanghebbende, waardoor artikel 23 Wet OB toepassing miste en de gewone regeling van artikel 22 Wet OB — heffing door de douane via UTB — van toepassing was. Het Hof overweegt dat de omstandigheid dat belanghebbende de btw reeds (ten onrechte) op haar aangifte had vermeld en direct in aftrek had gebracht, niet eraan in de weg staat dat alsnog op de juiste wijze wordt geheven. Voorts wordt belanghebbende op grond van artikel 19 lid 1 tweede alinea van het Douanewetboek van de Unie terecht aangemerkt als aangever en daarmee als douaneschuldenaar, nu zij niet heeft verklaard als douanevertegenwoordiger te handelen. Het beroep op het neutraliteitsbeginsel — inhoudende dat de UTB's tot dubbele heffing zouden leiden — wordt eveneens verworpen. Het Hof bevestigt de uitspraken van de rechtbank en wijst het hoger beroep van belanghebbende af. De uitspraak onderstreept het belang van correcte toepassing van de verleggingsregeling bij invoer en de risico's van onterecht gebruik van artikel 23 Wet OB.