Belastingrechter: activiteiten vormen geen onderneming voor IB

Samenvatting

In deze belastingzaak voor het Gerechtshof Amsterdam stond de vraag centraal of de activiteiten van eiseres kwalificeren als een onderneming in de zin van de Wet inkomstenbelasting 2001, zodat zij aanspraak kan maken op winst uit onderneming. De Belastingdienst had dit standpunt verworpen en de aangifte gecorrigeerd. Eiseres stelde daartegen beroep in. Het hof toetste aan de vaste criteria uit Hoge Raad-jurisprudentie van 2011 en 2012: voor kwalificatie als onderneming moet sprake zijn van een duurzame organisatie van arbeid en kapitaal met zowel een subjectief winstoogmerk als een objectieve winstverwachting. Daarbij spelen factoren als de omvang en duurzaamheid van de werkzaamheden, het ondernemers- en debiteurenrisico, de hoogte van investeringen, het aantal opdrachtgevers en de bekendheid naar buiten een rol. De bewijslast lag bij eiseres. Het hof oordeelde dat zij hier niet aan heeft voldaan. In 2020 genereerde zij slechts €203 (IB-aangifte) respectievelijk €467 (omzetbelasting) aan omzet, zonder enige aantoonbare kosten of investeringen. In 2021 en 2022 was er in het geheel geen omzet of winst. Het inkomen van €5.487 dat zij in 2023 ontving, was reeds in haar eigen aangifte aangemerkt als resultaat uit overige werkzaamheden. Eiseres had nauwelijks marketingactiviteiten ondernomen en liep vrijwel geen ondernemers- of debiteurenrisico. Het hof concludeerde dat hoewel eiseres de wil had om te ondernemen, met de feitelijk verrichte activiteiten het behalen van winst redelijkerwijs niet kon worden verwacht. Het beroep werd dan ook ongegrond verklaard. Partijen kunnen binnen zes weken beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad.